แผนลี้ภัยน้ำท่วม
เด็กมีปัญหา
เพราะรัก...จึงห่วงใย
อัพเดทชีวิตช่วงน้ำท่วม
เพราะห่วงใย
เพื่อน...มิตรภาพดีๆที่ไม่เคยเปลี่ยน
เมื่อความหวังดี...ไม่มีค่า
"กลัว" หรือ "กล้า"
ภารกิจเร่งด่วนที่เต็มใจเป็นอย่างยิ่ง
วันธรรมดาที่ไม่ธรรมดา
"ใช่" กับ "ถูกใจ"
"คิดถึง...ห่วงใย"
อีกหนึ่งบททดสอบของความรัก
"แมวเก้าชีวิต...คน...กี่ชีวิตกันนะ?"
วันดีๆ ที่มีกัน
“แอบมองหน้า...ยามหลับ”
"รัก"
คนไกลบ้าน
เปิ่น เซ่อ อีกแล้วเรา
ลองทบทวน
บุคลิกสาวราศีมังกร
"คนบางคน"
Forgive but not forget
สายด่วน...กลางดึก
กลางดึกของคืนวันแม่
อัพรายเดือนเลยล่ะกัน
ใจน้อย...น้อยใจ
“ซุ่มซ่ามจนหัวแตก : แย่กว่านี้มีอีกมั้ย??”
อัพเดทชีวิตรายสัปดาห์
ความสุขของคนธรรมดา
ห่วงใย...เกินไปหรือเปล่า???
"ชีวิตเกิดมามีค่า ถ้าคุณเกิดมาเพื่อให้"
การรอคอยกับรอยน้ำตา
ช่วยด้วย......เสียงนู๋หาย!!!
กับวันอันอบอุ่น
เขียนถึง “รัก” อีกสักครั้ง
"เพราะใจช่างอ่อนไหว"
"ในวันที่ฟ้าสีเทา"
"เพาะรัก...เพราะรัก"






ลองทบทวน

 

เคยสังเกตหรือทบทวนดูมั้ยว่า...

ระยะเวลาที่ล่วงผ่าน

ตัวของเราเปลี่ยนแปลงไปมากมายเพียงใด

 

***********************

 

อยากกลับไปเป็นเด็กจัง!!

หลายๆ ครั้งที่ความรู้สึกนี้แว๊บเข้ามาในห้วงคิด

ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันไม่มีวันเป็นไปได้

 

หลายๆ ครั้งที่เหนื่อยจนแทบจะทนไม่ไหว

จนร้องไห้ออกมา...

 

จำได้ว่าสมัยเด็กๆ ขี้โรคมาก

แต่ก็ต้องรับรู้ปัญหาของทางบ้าน

และช่วยงานหนักทุกอย่าง

เหนื่อยแทบตาย...

พอเหนื่อยมากๆ เข้าก็ร้องไห้ออกมา

ตอนนั้นไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองต้องร้องไห้

ไม่ได้มีใครทำให้เจ็บช้ำสักนิด

รู้แต่ว่าทุกครั้งที่รู้สึกว่ามันเหนื่อย...มันล้าเต็มที

น้ำตาจะไหลออกมาเองแทบไม่รู้ตัว

 

โตขึ้นถึงได้รู้ว่า...

น้ำตาเป็นสิ่งที่ช่วยระบายความรู้สึกภายในที่มี

ยิ่งเหนื่อยมาก...อารมณ์ยิ่งอ่อนไหว

ร้องไห้กับเรื่องราวต่างๆ ได้ง่ายนัก

แม้เพียงนิดเดียวที่มากระทบ

ทำนบน้ำตาก็พังทะลายลงมาทันที

 

**************************

 

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่อารมณ์มันนอยด์ๆ ตั้งแต่เช้า

เหนื่อยๆ ล้าๆ

พยายามปลุกใจตัวเองยังไงก็ไม่ไหว

ฝืนได้ไม่นานนัก

พอตกเย็นมีเวลาเป็นส่วนตัว

อยู่ๆ น้ำตาก็ไหลออกมา

อารมณ์เริ่มดิ่งไปในทางลบ (อีกแล้ว)

 

ไม่ได้อยากจะเป็นแบบนี้

มีคนบอกว่าถ้ายังเป็นแบบนี้อยู่อีก

สักวันคงได้ไปอยู่ศรีธัญญา

 

รู้ว่ามีแนวโน้มที่จะเป็นไปได้มากทีเดียว

ด้วยเหตุที่คิดมากกับทุกๆ เรื่อง

จริงจังไปหมดทุกอย่าง

 

กำลังพยายามปล่อยวาง

ทำได้บ้างไม่ได้บ้าง

แต่ก็หวังว่าสักวันคงดีขึ้น

 

*****************

 

ลองทบทวนหาสาเหตุว่าเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่...

เด็กน้อยที่เคยร่าเริง ซุกซนหายไปตั้งแต่ตอนไหน

น่าจะนานหลายปีมาแล้ว

ตั้งแต่ที่บ้านเจอเหตุการณ์แย่ๆ หลายต่อหลายเรื่อง...

เด็กมัธยมต้นคนหนึ่งต้องแบกรับปัญหาทางบ้าน

ต้องคอยช่วยแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นเหมือนผู้ใหญ่คนหนึ่ง

เหตุการณ์เลวร้ายหลายเรื่องที่ต้องรับรู้...ได้พบเจอ

ทำให้เด็กร่าเริงคนเดิมหายไป...

กลายเป็นคนเงียบๆ สายตาฉายแววเศร้าอยู่เสมอๆ

ความร่าเริงคงถูกขโมยไปตั้งแต่ตอนนั้น

 

*******************************

 

ไม่อยากจะยอมรับว่าเป็นเด็กมีปัญหา

ปฏิเสธมาตลอดว่าไม่ใช่พวกขาดความอบอุ่น

ทุกสิ่งล้วนมีเหตุและมีผลของมันทั้งนั้น

อยู่ที่ว่าจะหามันเจอหรือเปล่าเท่านั้นเอง!!

 

***************

     Share

<< บุคลิกสาวราศีมังกรเปิ่น เซ่อ อีกแล้วเรา >>

Posted on Tue 20 Sep 2011 21:08

Comment

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh