ผจญภัยทะเลกรุงเทพฯ : ภาคที่ 3
ผจญภัยทะเลกรุงเทพฯ ภาคที่ 2
กลับมาผจญภัย : ทะเลกรุงเทพ
เชียงใหม่ : วันที่ 3-5
เชียงใหม่ : วันที่ 2
การเดินทางอันทรหด: เชียงใหม่ 12 ชั่วโมง
แผนลี้ภัยน้ำท่วม
เด็กมีปัญหา
เพราะรัก...จึงห่วงใย
อัพเดทชีวิตช่วงน้ำท่วม
เพราะห่วงใย
เพื่อน...มิตรภาพดีๆที่ไม่เคยเปลี่ยน
เมื่อความหวังดี...ไม่มีค่า
"กลัว" หรือ "กล้า"
ภารกิจเร่งด่วนที่เต็มใจเป็นอย่างยิ่ง
วันธรรมดาที่ไม่ธรรมดา
"ใช่" กับ "ถูกใจ"
"คิดถึง...ห่วงใย"
อีกหนึ่งบททดสอบของความรัก
"แมวเก้าชีวิต...คน...กี่ชีวิตกันนะ?"
วันดีๆ ที่มีกัน
“แอบมองหน้า...ยามหลับ”
"รัก"
คนไกลบ้าน
เปิ่น เซ่อ อีกแล้วเรา
ลองทบทวน
บุคลิกสาวราศีมังกร
"คนบางคน"
Forgive but not forget
สายด่วน...กลางดึก
กลางดึกของคืนวันแม่
อัพรายเดือนเลยล่ะกัน
ใจน้อย...น้อยใจ
“ซุ่มซ่ามจนหัวแตก : แย่กว่านี้มีอีกมั้ย??”
อัพเดทชีวิตรายสัปดาห์
ความสุขของคนธรรมดา
ห่วงใย...เกินไปหรือเปล่า???
"ชีวิตเกิดมามีค่า ถ้าคุณเกิดมาเพื่อให้"
การรอคอยกับรอยน้ำตา






"แมวเก้าชีวิต...คน...กี่ชีวิตกันนะ?"

 

คำบอกเล่าโบราณกล่าวไว้ว่า

แมวมีถึง 9 ชีวิต

เคยสงสัยไหมว่าแล้วคนล่ะ..จะมีสักกี่ชีวิต??

 

****************

 

เรื่องของแมว 9 ชีวิต

เคยประสบกับแมวที่เลี้ยง

เหมียวจอมซนตัวเล็ก
ครั้งนึงเกิดอุบัติเหตุ...
เจ้าเหมียวโดนไม้คมๆ บาดคอจนหลอดลมขาด...
มีฟองอากาศปุดๆ เวลามันหายใจ

 

หายามาทาให้...ให้ยากินตามที่มีอุปกรณ์ในบ้าน...
เพราะตอนนั้นแถวบ้านไม่มีคลีนิครักษาสัตว์เลย...
จะมีก็อยู่ในเมืองไกลเกือบ
100 กิโลเมตร...
การเดินทางไม่สะดวกเท่าทุกวันนี้

ตอนนั้นอาการมันแย่มาก...ซึม

พยายามดูแลมันดีที่สุดเท่าที่จะทำได้

ตอนนั้นคิดว่ามันจะไม่รอด...

คิดว่าคงไม่พ้นคืนนั้นด้วยซ้ำ

ร้องไห้...สงสารมันมาก

ปรากฎว่ารุ่งเช้ามันดีขึ้น...แต่ก็ยังซึมๆ

มันซึมๆ อยู่เกือบอาทิตย์
อาการมันดีขึ้น...
หลอดลมที่ขาดสมานกันสนิทอย่างไม่น่าเชื่อ...
ไม่กี่วันต่อมามันก็หายสนิทกลับมาซุกซนได้เหมือนเดิม


 

เจ้าสีนิล...แมวตัวโปรด

เจ้าตัวนี้โดนงูเห่ากัด
และพ่นพิษใส่ตา
วันที่โดนอาการร่อแร่เต็มที
พยายามรักษามันเท่าที่จะทำได้
คิดว่าจะไม่รอดคืนนั้นไปเหมือนกัน
แต่ปรากฎว่ารุ่งขึ้นอาการมันดีขึ้นจนใจชื้น
และค่อยๆดีขึ้นเรื่อยๆ จนกลับมาหายเป็นปกติ

 

****************************

 

เรื่องของคนที่ไม่รู้ว่ามีสักกี่ชีวิต

เรื่องนี้เกิดขึ้นด้วยตัวเอง
ที่เกือบจะกลับบ้านเก่าไปถึง
2 ครั้ง 2 ครา

 

ครั้งแรก

แม่เล่าให้ฟังว่าเมื่อตอนอายุ 1 ขวบกว่าๆ

ตอนนั้นอหิวาห์ระบาดหนัก

เจ้าเอ๋ก็พลอยโดนไปด้วย
นอนโรงพยาบาลอยู่หลายวันอาการก็ไม่ดีขึ้น
จนมาวันหนึ่งหมอบอกให้พ่อกับแม่ทำใจและให้พากลับบ้าน...
เพราะคงไม่รอดแน่ๆ


แม่ดื้อบอกหมอว่าถ้าเขาจะต้องไปจริงๆ
ก็ขอให้เขาเสียที่โรงพยาบาลนี่ล่ะ

 

รุ่งขึ้นราวกับปาฏิหารย์
เจ้าเอ๋ดีขึ้นจนหมอยังเอ่ยปาก
และไม่กี่วันต่อมาก็กลับบ้านได้
ครั้งนั้นแม่บอกว่าลูกแม่เกิดใหม่อีกครั้ง

 

 

ครั้งที่ 2

เหตุเกิดตอนอยู่ ม.3 เทอมปลาย
เจ้าเอ๋เป็นไข้มาเลเรีย
ป่วยหนักมากไปนอนโรงพยาบาลประจำอำเภออยู่
1 อาทิตย์ ยังไม่ดีขึ้น
อาเจียนเป็นเลือด...
หมอจึงส่งตัวเข้าไปรักษาที่โรงพยาบาลประจำจังหวัด

 

ไปอยู่โรงพยาบาลใหม่
หมอเจาะเลือดไปตรวจเชื้อแต่ไม่เจอ
เจาะทั้งนิ้วมือทั้ง
10 นิ้ว
เจาะที่แขนเอาไปทีละ
1 กระบอก
ฉีดยาทุกวัน...ให้ยาไปตามอาการ...แต่ยังไม่ดีขึ้น

 

สายน้ำเกลือระโยงระยาง
แขนซ้ายเจาะให้น้ำเกลือ
แขนขวาเจาะให้ยารักษามาเลเรีย
ขาซ้ายเจาะให้เลือด
จมูกมีสายออกซิเจนเสียบอยู่


มีอยู่คืนหนึ่งอาการหนักมาก
เลือดในท้องไหลไม่หยุดจนต้องล้างท้อง
เจ็บจนขยับตัวไม่ได้...รู้สึกตลอดเวลาพยาบาลมาจับนู่นจับนี่
เสียงแม่ถามนู่นถามนี่
มาจับตัว..ลูบหน้าผาก
จนสุดท้ายทนเจ็บไม่ไหวจนช็อคหมดสติไป

 

ในความรู้สึกอันลางเลือนตอนนั้น
เหมือนตัวเรามองเห็นร่างนอนอยู่ที่เตียง
เห็นแม่กอดกับพี่ร้องไห้...แต่ไม่เห็นพ่อ

พอคิดถึงพ่อรู้สึกเหมือนมายืนอยู่หน้าบ้าน
แต่เข้าบ้านไม่ได้...
เหมือนมีหมอกบางๆ เข้าไปไม่ได้


คิดถึงเพื่อนสนิท...
ความรู้สึกเหมือนมาอยู่ในโรงเรียนแต่ไม่เห็นใคร...เคว้งคว้างจัง
สักพักรู้สึกเหมือนมันมืดไปหมด

 

รู้สึกตัวในตอนสายของวันต่อมา
รู้สึกถึงอ้อมกอดอบอุ่นของแม่
รอยยิ้มดีใจ...อบอุ่น..ของคนในครอบครัว
ญาติหลายคนมาล้อมรอบเตียง

จากวันนั้นอาการค่อยๆดีขึ้น
แต่ก็ต้องเปลี่ยนที่นอนเป็นโรงพยาบาลถึง
1 เดือนเต็มๆ


จากการที่ต้องอยู่กับยาทั้งเดือน
ผมร่วงเยอะมาก...ผอมไปมาก


แม่บอกว่าคืนที่เราช็อคไปแม่ตกใจมาก
กอดกับพี่ร้องไห้อยู่ข้างเตียง
ช่างตรงกับที่เราเห็นเหลือเกิน
พอหายแม่ถึงกับพูดว่า
“ลูกแม่เกิดใหม่อีกครั้งแล้วสินะ”

 

นอนโรงพยาบาล 1 เดือน
กลับมาพักฟื้นที่บ้านอีก
1 เดือน
เหมือนเด็กอ่อนช่วยเหลือตัวเองไม่ค่อยได้
สติยังไม่กลับมาดีนัก
แม่ต้องคอยอาบน้ำให้
ต้องคอยเตรียมยา...เตรียมข้าว...เตรียมน้ำให้
รวมทั้งไปนั่งเฝ้าตอนเราทำข้อสอบย้อนหลังอยู่คนเดียวในห้องสอบ

 

กว่าจะผ่านช่วงเวลาเหล่านั้นมาได้
ต้องขอบคุณแม่ที่รัก
ที่คอยดูแลไม่ห่าง
คอยให้กำลังใจ...
คอยกอดด้วยความห่วงใยเสมอๆ

**********************

 

 ผ่านไป 2 ชีวิตแล้วสินะ
กับประสบการณ์เฉียดตาย
สงสัยนักว่าเราจะมีสักกี่ชีวิตกันหนอ??

 

******************


 

 

     Share

<< วันดีๆ ที่มีกันอีกหนึ่งบททดสอบของความรัก >>

Posted on Tue 4 Oct 2011 21:53

Comment

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh