ความคิดถึง...ทรมาน
บันทึกจากการเดินทาง : พัทยา 2-5 ธันวาคม 2554
โดดงาน...ท่องกรุงเทพฯ
วันนี้...เมื่อ 6 ปีก่อน
หนึ่งวันกับหลากหลายอารมณ์
ขอบคุณเพื่อนสาว : เจ้าหนี้ผู้น่ารัก
ใจไม่ดี VS ดีใจ
น้ำแห้งแล้ว : รอวันได้พบกัน
บันทึกไว้ในวันที่เราไม่เข้าใจกัน: รักเธอนะ..สุดที่รัก
งานเข้า
เมื่อคนบนฟ้าทดสอบ “ความมั่นคง” อีกครั้ง
เสียงจากคนไกล : ความห่วงใยที่นานแค่ไหนก็ไม่มีวันจาง
ผจญภัยทะเลกรุงเทพฯ : ภาคที่ 3
ผจญภัยทะเลกรุงเทพฯ ภาคที่ 2
กลับมาผจญภัย : ทะเลกรุงเทพ
เชียงใหม่ : วันที่ 3-5
เชียงใหม่ : วันที่ 2
การเดินทางอันทรหด: เชียงใหม่ 12 ชั่วโมง
แผนลี้ภัยน้ำท่วม
เด็กมีปัญหา
เพราะรัก...จึงห่วงใย
อัพเดทชีวิตช่วงน้ำท่วม
เพราะห่วงใย
เพื่อน...มิตรภาพดีๆที่ไม่เคยเปลี่ยน
เมื่อความหวังดี...ไม่มีค่า
"กลัว" หรือ "กล้า"
ภารกิจเร่งด่วนที่เต็มใจเป็นอย่างยิ่ง
วันธรรมดาที่ไม่ธรรมดา
"ใช่" กับ "ถูกใจ"
"คิดถึง...ห่วงใย"
อีกหนึ่งบททดสอบของความรัก
"แมวเก้าชีวิต...คน...กี่ชีวิตกันนะ?"
วันดีๆ ที่มีกัน
“แอบมองหน้า...ยามหลับ”
"รัก"
คนไกลบ้าน
เปิ่น เซ่อ อีกแล้วเรา
ลองทบทวน
บุคลิกสาวราศีมังกร






เด็กมีปัญหา

 

สู้คนเดียว...บางทีมันก็ล้า

ขาสองข้าง...มันก็อยากจะพัก

ใจดวงน้อย...ก็อยากมีที่หลบภัย

ที่ที่ทำให้หัวใจอบอุ่น...

ร่างกายอันอ่อนล้า...ก็อยากมีคนมาโอบกอด...
ปลอบประโลมยามอ้างว้าง.

 

***********************

 

เคยอ่านเจอเรื่องราวบางเรื่อง
ที่เขาบอกว่า...กับคนที่เรารัก
เรามักจะเอาแต่ใจ...และเรียกร้องอะไรมากมายเสมอๆ

 

 

สถานการณ์น้ำท่วม
กับการรับรู้ข่าวสารที่มากมาย
ส่งผลให้เกิดความเครียดไม่รู้ตัว

 



วันนี้รู้สึกปวดหัว...มึน
ใจเต้นถี่ๆ จนรู้สึกเหนื่อย
เวียนหัว...พื้นหมุนๆ
บวกกับอาการหนาวๆร้อน
กลัวว่าจะเป็นอะไรหนักช่วงน้ำท่วม
เลยพาร่างกายไปหาหมอ



 

เดินฝ่าน้ำท่วมประมาณครึ่งแข้ง
ไป รพ.มงกฏวัฒนะซึ่งอยู่ปากซอยที่พัก
พยาบาลซักประวัติ...ชั่งน้ำหนัก...วัดความดัน...ก่อนจะเข้าพบหมอ
หมอซักไม่กี่ประโยคก่อนสรุปว่าเป็นไข้หวัด
ให้ยาพารากับยาแก้อักเสบมา

ชักงงๆ ว่าไม่ตรวจไรหน่อยเหรอ
ไม่ซักประวัติคนไข้มากกว่านี้สักนิดมั้ย?
ว่าเคยเจ็บป่วยอะไรมาบ้าง
บันทึกความดันและน้ำหนักที่พยาบาลเขียนไปได้ดูหรือเปล่า?
เบื่อการเริ่มรักษากับที่ใหม่แบบนี้ล่ะ
โดยเฉพาะสิทธิประกันสังคม
รู้สึกว่าจะดูแลเราได้แย่กว่าใช้บัตรประกันสุขภาพด้วยซ้ำ

 

ก่อนเข้าพบหมอตอนวัดความดันก็เห็นแล้วล่ะ...ว่าค่อนข้างสูง...
เกือบทะลุเพดานขั้นปกติไปแล้ว...
138/71
ถ้าเป็นที่เก่าซึ่งมีประวัติอยู่
หมอก็จะมีคำแนะนำต่างๆ ตามมาอีกมากมาย
เบื่อจะบ่นล่ะ...เอาเป็นว่ารู้แล้วว่าทำไมถึงมีอาการแบบนี้...
รู้แล้วว่าจะดูแลตัวเองยังไง

 

 

******************************

 

 

ด้วยสภาพร่างกายที่อ่อนแอ
ใจมันก็เลยอ่อนไหวกว่าปกติ
โทรไปหาแม่...อยากจะคุยให้อุ่นใจ
อยากได้ยินว่าให้ดูแลตัวเองอย่างนั้นอย่างนี้
ให้คนไกลบ้านได้พออุ่นใจบ้าง
แต่กลายเป็นว่ากำลังวุ่นอยู่กับการคุยกับเพื่อนบ้าน...กับหลาน
หันไปคุยกับคนนู้น...คนนี้...
ในขณะที่ยังไม่วางสายจากลูก
(เอ่อ...เสียตังค์ค่าโทรศัพท์อยู่นะค๊า...ยิ่งตกเบิกอยู่)
ร้องเรียก...ก่อนะตัดบทวางสาย



 

แอบน้อยใจ
ใจเริ่มคิดไรไปเรื่อยเปื่อย
หลังๆมานี่โทรไปไม่ค่อยจะได้คุยเลยนะ
บางทีมีธุระจะคุยด้วยก็ไม่เคยได้คุย
ไม่เคยมีเวลาให้...ไม่โทรมาถามข่าวคราวเหมือนก่อนเลย...
สถานการณ์น้ำท่วมตอนนี้ก็ไม่ห่วงกันเลยนะ
ไม่กริ๊งกร๊างโทรหา


 

รู้ตัวว่าคิดมากไม่เข้าเรื่อง
แต่อย่างที่บอกว่า
ด้วยความที่ต้องสู้มาคนเดียวตลอด
คิดเอง...ทำเอง...แก้ปัญหาเอง
บางทีมันก็เหนื่อย...มันแค่ต้องการกำลังใจแค่นั้นเอง...

 

 

กี่ปีแล้วนะที่เป็นเด็กไกลบ้าน
12 ปี กับการใช้ชีวิตต่างบ้านต่างถิ่น
ชีวิตนอกบ้านไม่สนุกหรอก
ยิ่งชีวิตในเมืองหลวง
ถึงแม้จะมีคนที่รักเรา...และเรารัก
คอยดูแล...คอยห่วงใย...ให้คำปรึกษา
แต่บางครั้งก็คิดถึงบ้าน
อยากกลับไปชาร์จแบตให้ชีวิต

 


แต่กลับไปครั้งหลังๆ ก็ได้แต่ความไม่สบายใจกลับมา...
แถมยังทำให้ไม่สบายใจกันไปหมด
เลยเลือกที่จะอยู่เงียบๆ ห่วงพ่อกับแม่อยู่ห่างๆจะดีกว่า

 

******************************

 

 

 

วันนี้ทำตัวเป็นเด็กมีปัญหาอีกแล้วนะเจ้าเอ๋
เข้มแข็งสักนิดสิ...อย่างที่เคยเป็นมา
เรื่องแค่นี้จิ๊บๆ น่า...
ไม่เอานะ....อย่าขี้แยเลย
!!

 

*******************************

 

     Share

<< เพราะรัก...จึงห่วงใยแผนลี้ภัยน้ำท่วม >>

Posted on Wed 26 Oct 2011 19:31

Comment

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh