เชียงใหม่วันที่สอง...อบรมมหาโหด
วันแรงงาน...เดินทางสู่เชียงใหม่
เมื่อเรื่องราวบางอย่างมาสะกิดใจให้หยุดคิด
วันธรรมดา...ที่แสนพิเศษ
ยลตลาดน้ำหัวหิน
เพราะรัก...มีทั้งสุขและทุกข์
อบอุ่น...กับคนรู้ใจ
ทำงานแล้วเหรอเนี่ย??
เวลาดีๆ...อีกวัน
กลับสู่ กทม. & หมั่นไส้ แต่สุดท้ายก็อดห่วงไม่ได้
คำถามที่ลำบากใจจะตอบ
นอนขี้เกียจอีกวัน
ขอบคุณ...ทุกความห่วงใย
ออนทัวร์สู่กระบี่...กลับบ้านเรา
มิตรภาพที่ไม่มีวันจาง
ออนทัวร์สู่หาดใหญ่
ความในใจ...วันฝนตก
ดีใจ...เหงา..น้อยใจ...อะไรกันนักนะ
ความสูขเล็กๆระหว่างการทำงาน
น่าเบื่อหน่าย...
วันหยุดแสนอบอุ่น
คืนสู่เหย้าชาวจิตวิทยาอุตสาหกรรมและองค์การ มจพ. ครั้งที่ 5
"เหนื่อยกาย...ไม่เท่าเหนื่อยใจ"
"ส่งกำลังใจ...ให้คนป่วย"
"ความรักทำให้เรายิ้มได้"
วันหยุดกับคนรู้ใจ...สุขใดจะเทียบเท่า
ของขวัญ...ส่งถึงมือผู้รับแล้ว
"วันสำคัญ...ของคนสำคัญ"
"ปัญหาของคนรอบข้าง...ทำให้หยุดคิด"
"เพื่ออนาคต...สู้นะ"
"เที่ยวสวนผึ้ง เติมพลัง สร้างกุศล ยลธรรมชาติ"
ไม่หวาน...ไม่โรแมนติก...แต่ใส่ใจ
No title
“3 ปีผ่านไป”
วันเวลาดีๆ ที่เรามีกัน
อีกหนึ่งวันแห่งความสุข
สัปดาห์แห่งความวุ่นวาย
Happy birthday to me!!
วันแรกของการทำงานในปีนี้






น่าเบื่อหน่าย...

หลังจากผ่านงานใหญ่มา

คนเราก็คงอยากจะพักผ่อนเนอะ

แต่ก้ทำได้เพียงแค่คิด

งานยังคงมีมาไม่หยุดหย่อน.

 

***********************

 

อาทิตย์นี้ความจริงต้องไปประชุมที่ระยอง

แต่เพราะโครงการของสำนักที่เขียนให้

อธิบดียังไม่อนุมัติลงมา

เลยต้องรอสแตนด์บายเผื่อต้องแก้ไข

เลยต้องเฝ้ากรม

 

 

นั่งลุ้นว่าจะมีอะไรแก้ไขอีกมั้ย

จากวันจันทร์จนถึงวันพุธ

ตกลงว่าอนุมัติเรียบร้อย

โล่งใจอย่างบอกไม่ถูก

เรียกว่าที่ทำงานหนักมาตลอด

เครียดจนนอนแทบไม่หลับก็หมดไป

กะว่าจะนั่งชิวด์ๆ ทำนู่นนิดนี่หน่อย

แล้วค่อยตะลุยงานต่ออาทิตย์หน้า

 

*************************

 

สิ่งที่คิดกับความเป็นจริงช่างตรงกันข้าม

เสร็จงานนี้ปุ๊บ...งานใหม่ก็เข้ามา

แล้วที่น่าโมโหก็คือ

งานชิ้นนี้ทำให้ไปแล้วเมื่อ 6 เดือนก่อน

ทำส่งไปให้ยังไงก็ยังคงอยู่แบบนั้น

เราก็แค่ผู้ช่วย

แต่เจ้าของงานไม่สนใจอะไรเลย

6 เดือนที่ผ่านมางานไม่คืบหน้าแม้แต่นิดเดียว

และที่น่าโมโหหนักก็คือ

ที่ผ่านมาไม่เห็นจะนั่งทำงาน

วันๆ ออนเฟสบุ๊ค ดูยูทู๊ป

ในขณะที่เจ้าเอ๋ปั่นงานงกๆ

เฮ้อ...ให้มันได้แบบนี้สิเน้อ

 

*********************

 

 

ที่โมโหมากไปกว่าเดิมก็คือ

ชอบเดินมาดูว่าเราทำอะไรอยู่

เอกสารอะไรวางอยู่บนโต๊ะ...

มาชะเง้อดูอยู่นั่นแหล่ะ

จอคอมเปิดอะไรไว้

เดินมาย้ำวันละหลายๆ รอบ

 

 

 

ตัวเองมาทำงานสายเกือบสิบโมง

กว่าจะไปกินข้าวเช้า

กว่าจะได้เริ่มงานปาเข้าไปเกือบเที่ยง

ตกเที่ยงออกไปกินข้าว

กลับมาอีกทีบ่ายสองโมง

 

 

 

ในขณะที่เรามาแต่เช้า...ทำงานแต่เช้า

แล้วจะมาอะไรกับเรานักหนาฟ่ะ

ปกติเวลารับงานมา

เราก้จะรู้ว่าจะต้องทำยังไง

บริหารเวลายังไง

แม้แต่หัวหน้ากับ ผอ. ก้ยังไม่เคยมาวุ่นวาย

ปล่อยให้เราทำงานไป

เจอแบบนี้นี่หงุดหงิดสุดๆ เลยล่ะ

 

เฮ้อ...

ยังไงคนเราก็นานาจิตตังเนอะ

 

 

**************************

     Share

<< วันหยุดแสนอบอุ่นความสูขเล็กๆระหว่างการทำงาน >>

Posted on Fri 6 Apr 2012 18:59

Comment

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh