คงเพราะใจ...คิดถึงกัน
ทุกการเดินทาง...คือการเรียนรู้ : ตราด จันทบุรี II
ทุกการเดินทาง...คือการเรียนรู้ : ตราด จันทบุรี
ป่วยอีกจนได้
"_"
อบรมเขียนโครงการ @ เชียงใหม่
เชียงใหม่วันที่สอง...อบรมมหาโหด
วันแรงงาน...เดินทางสู่เชียงใหม่
เมื่อเรื่องราวบางอย่างมาสะกิดใจให้หยุดคิด
วันธรรมดา...ที่แสนพิเศษ
ยลตลาดน้ำหัวหิน
เพราะรัก...มีทั้งสุขและทุกข์
อบอุ่น...กับคนรู้ใจ
ทำงานแล้วเหรอเนี่ย??
เวลาดีๆ...อีกวัน
กลับสู่ กทม. & หมั่นไส้ แต่สุดท้ายก็อดห่วงไม่ได้
คำถามที่ลำบากใจจะตอบ
นอนขี้เกียจอีกวัน
ขอบคุณ...ทุกความห่วงใย
ออนทัวร์สู่กระบี่...กลับบ้านเรา
มิตรภาพที่ไม่มีวันจาง
ออนทัวร์สู่หาดใหญ่
ความในใจ...วันฝนตก
ดีใจ...เหงา..น้อยใจ...อะไรกันนักนะ
ความสูขเล็กๆระหว่างการทำงาน
น่าเบื่อหน่าย...
วันหยุดแสนอบอุ่น
คืนสู่เหย้าชาวจิตวิทยาอุตสาหกรรมและองค์การ มจพ. ครั้งที่ 5
"เหนื่อยกาย...ไม่เท่าเหนื่อยใจ"
"ส่งกำลังใจ...ให้คนป่วย"
"ความรักทำให้เรายิ้มได้"
วันหยุดกับคนรู้ใจ...สุขใดจะเทียบเท่า
ของขวัญ...ส่งถึงมือผู้รับแล้ว
"วันสำคัญ...ของคนสำคัญ"
"ปัญหาของคนรอบข้าง...ทำให้หยุดคิด"
"เพื่ออนาคต...สู้นะ"
"เที่ยวสวนผึ้ง เติมพลัง สร้างกุศล ยลธรรมชาติ"
ไม่หวาน...ไม่โรแมนติก...แต่ใส่ใจ
No title






ออนทัวร์สู่กระบี่...กลับบ้านเรา

 

พักอยู่หาดใหญ่ได้ 2 วัน

เสร็จธุระแล้ว

ก็ได้เวลาเดินทางกลับบ้านกัน.

 

 

**********************

10 เมษายน 2555

 

เช้านี้รีบตื่นแต่เช้า

มีธุระต้องเข้าไปเซ็นเอกสารที่ใน มอ.

แว๊นมอไซด์เจ้านู๋น้ำเข้าไป

เจอ รปภ. อวดเบ่งที่ประตู 109

เล่นเอาหมั่นไส้...

แต่ก็เอาเถอะขี้เกียจเถียงกัน

ปล่อยๆ ไปละกันนะ

 

 

กว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย

ก็ปาเข้าไปสิบโมง

โทรปลุกเจ้าน้ำให้ลุกขึ้นแต่งตัว

เดี๋ยวไปกินข้าว

และให้นู๋น้ำไปส่งที่สถานีขนส่ง

เพื่อเดินทางกลับ "กระบี่"

 

 

 

กินข้าวเสร็จ

รีบบึ่งรถมาสถานีขนส่ง

ใกล้เวลารถจะออกพอดี

ขอบคุณนู๋น้ำ...

เพื่อนที่น่ารัก

ที่ไม่เจอกันเกือบสิบปี

แต่ก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีเหมือนเดิม

 

 

*********************

 

 

ขึ้นรถเรียบร้อยหาที่นั่งตามที่ตั๋วระบุ

ได้เพื่อนนั่งข้างๆ เป็นสาวน้อยวัยสัก 16-17 ปี

คุยโทรศัพท์ตั้งแต่หาดใหญ่ยันถึงตรัง

 

ไม่ได้อยากรู้เรื่องของเธอนัก

แต่เชื่อว่าคนเกือบทั้งคันรถรู้เรื่องเธอหมด

คุยอยู่กับผู้บ่าว

แถมมีจีบปากจีบคอ...จีบผู้ชายซะอีกแน่ะ

เออนะ...เด็กสมัยนี้

 

 

แม่เธอโทรเข้ามา

เธอกดรับสายเสียงหงุดหงิด

และโกหกแม่ว่ายังไม่ถึงตรัง

ในขณะที่รถเลยตรังมามากโข

เหตุผลเพราะว่านัดกับผู้บ่าวไว้

 

 

ได้แต่ส่ายหัว

พร้อมนึกสงสารแม่ของเธอจับใจ

คนที่เลี้ยงมาตลอดชีวิต

แถมเป็นห่วงจะมารับเธอไม่สนใจ

กลับโกหกได้หน้าตาเฉย

อนาคตของประเทศชาติเหรอเนี่ย??

 

 

*********************

 

 

สาวน้อยคนนี้ลงไปเมื่อถึงควนกุน

เบาะว่างแป๊บนึง

ก่อนที่สาวน้อยวัยเดียวกันอีกคนก้าวมานั่ง

วัยเดียวกันแต่ต่างกันมาก

นู๋น้อยคนนี้ส่งยิ้มอายๆ มาให้

ก่อนจะนั่งลงข้างๆ

และโทรศัพท์ถึงบ้าน

เสียงคุยเบามาก...คงเพราะเกรงใจคนอื่น

ได้ยินเพียงว่าขึ้นรถแล้ว

แล้วก็วางสายลง

 

 

เด็กคนนี้ท่าทางคงเป็นเด็กเรียน

ใส่แว่นตาหนา

ดูเรียบร้อยผิดคนแรกลิบลับ

รู้สึกเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก

 

เด็กวัยเดียวกัน

แต่บุคลิกและการกระทำต่างกันเยอะ

บ่งบอกถึงการเลี้ยงดูได้เป็นอย่างดี

 

***********************

 

 

รถถึงจุดหมายเกือบห้าโมงเย็นแล้ว

รอสักพักแม่ก็ขับรถมารับ

พร้อมเจ้าจอมซนลูกพี่สาว

นั่งรถไปคุยไป

ถึงบ้านเราซะที

เจ้าเฉาก๊วยดักรอ

พอเห็นก็ปรี่เข้ามากระโดดใส่

ดีใจสินะ...

 

 

ไม่ได้กลับบ้านเกือบปีแล้ว

คิดถึงจัง!

 

 

*****************************

 

     Share

<< มิตรภาพที่ไม่มีวันจางขอบคุณ...ทุกความห่วงใย >>

Posted on Sun 15 Apr 2012 19:51

Comment

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh