พักผ่อนบ้างเนอะ
ช่วงเวลาดีๆ ที่ไม่มีวันลืม
6 เดือนผ่านไป...ไวเหมือนกันแฮะ
คงเพราะ "เรารักกัน"
อุบลราชธานี 23-29 มีนาคม 2556
3/3//2013
“ของขวัญชิ้นแรกก่อนขึ้นปีใหม่”
หายไปนานมากกกกก..
เหมือนฝนหลั่งมาชโลมใจ
ไปสู่สุคตินะพี่ที่รักของน้อง
ต่อไปคงเหลือเพียงเรา 4 คนพี่น้อง
อัพเดทชีวิตรายเดือน
Happy times
วันนี้ที่รอคอย
ออกอาการ "งง"..."งง"
และแล้วก็มีวันนี้
หน้าแตก...แต่ก็ดีใจ
ทำบุญ...วัดบ่อเงินบ่อทอง
เรื่องเดิมๆ
มีความสุขเมื่ออยู่ใกล้...ใจหายหากเราต้องห่างไกล
Gift from my boss
ในวันที่อ่อนไหว
Because of you!
เที่ยวงาน Big Pro Days 2012
ขำ..ขำ...วันสอบ ก.พ.
ความพยายาม...ใกล้จะเป็นจริง
ก็แค่...ประหลาดใจ
ศุกร์ 13 : วันสุข
ลงสนาม...ตามหาความฝัน...อีกครั้ง!
"มิตรภาพ...ไม่มีวันจืดจาง"
วันธรรมดา...ที่ไม่ธรรมดา
อยากหยุดเวลา
หลับให้สบายเถอะนะ...หลานน้า
ฤาว่า...คนดีไม่มีที่อยู่??
พัฒนาการของความรัก
เคยคิดถึงกัน...หรือเปล่า??
กลับจากเดินสาย...เหนื่อยมากมายทริปนี้
วันธรรมดาๆ ที่มีความสุขอีกวัน
คงเพราะใจ...คิดถึงกัน






มีความสุขเมื่ออยู่ใกล้...ใจหายหากเราต้องห่างไกล

 

การหลอกตัวเอง…

มันแค่ทำให้เรามีความสุข

แค่ช่วงหนึ่ง...

 

 

เมื่อไหร่ที่เรานึกขึ้นมาได้

ความสุข...ก็พลันเลือนหาย

ความเศร้า...ก็เข้ามาแทนที่

 

 

ความหวังอันน้อยนิด...

จนแทบมองไม่เห็นทาง

แต่คนบางคนก็ยังหวัง...

และรอคอยมันอยู่เสมอมา.

 

 

*************************

 

 

 

18 สิงหาคม 2555

 

 

เช้านี้ไม่อยากจะตื่นเลย...

กลับมาจากอบรมที่ระยองเมื่อวาน

เหนื่อยมากมาย...

เหนื่อยทั้งใจ...เหนื่อยทั้งกาย

กังวลในอนาคตของตัวเองเหลือเกิน

 

 

 

เมื่อวันอังคารที่ผ่านมา

กรมทรัพยากรธรณีติดต่อเข้ามา

สอบถามว่าถ้าไปบรรจุที่ลำปางจะสะดวกมั้ย

ตอบรับไป...เพราะมันเป็นเรื่องความมั่นคงในชีวิต

ทางกรมบอกว่าแจ้งทางนู้นแล้วจะติดต่อมาอีกที

 

 

 

แจ้งข่าวให้พ่อกับแม่รู้

กว่าจะได้บอกคนตัวโตก็ปาเข้าไปอีกวันแล้ว

 

ตอนแรกที่รู้...

กังวลใจ...หวั่นใจ...กลัวต้องไกลกัน

พยายามปัดความคิดเหล่านั้นออกไป

 

 

***********************

 

 

 

วันนี้คนตัวโตมาหา...

ได้พูดคุยกัน....

แค่คนตัวโตพูดขึ้นมาน้ำตาก็ปริ่มขอบตา

ต้องแอบไปร้องไห้

 

 

 

ขนาดยังไม่ได้ไป...

ยังใจหายและเจ็บได้ขนาดนี้

ถ้าต้องไกลกันขนาดนั้น

โอกาสได้เจอมันก็น้อยเต็มที

เราจะทนคิดถึงเขาได้มั้ยนะ

 

 

 

คนตัวโตสังเกตเห็นก่อนจะดุว่า

“เริ่มไร้สาระอีกแล้วนะ”

 

 

ไม่โกรธเลยสักนิด

เพราะรู้ว่าเป็นห่วง...

รู้ว่าคงรู้สึกไม่ต่างกัน

 

 

 

แขนอุ่นๆ ที่โอบกอดไว้

พร้อมคำพูดที่ว่า “รักมากๆ นะคนนี้”

ยิ่งทำให้ใจยิ่งเศร้า

 

 

 

คำปลอบใจที่มี

นอกจากจะปลอบใจคนตัวเล็กแล้ว...

รู้ว่าคงปลอบใจตัวเองเหมือนกัน

 

 

 

ถ้อยคำแซวทีเล่นทีจริง...

ทำไมเค้าจะไม่รู้ว่าตัวเองก็ไม่อยากให้เราห่างกัน...

แต่ตัวเองก็ไม่รั้งไว้

เพราะรู้ว่าเค้าไปเพื่ออนาคต

 

 

***********************

 

 

 

ที่รักคะ...

เวลาที่เรายังพอมีอยู่

จนกว่าจะมีคำสั่งจากกรม

เค้าขอใช้ทุกนาทีให้คุ้มค่ามากที่สุด

จะขอเก็บความทรงจำดีๆ ไว้หล่อเลี้ยงใจ

ในวันที่เราต้องห่างกัน

จนกว่าเราจะกลับมาเจอกันอีกครั้ง

รักมากๆ นะคะ...คนดีของเค้า.

 

 

***********************

 

     Share

<< Gift from my bossเรื่องเดิมๆ >>

Posted on Sun 19 Aug 2012 20:25

Comment

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh