แอบเขิน...เจอแฟนคลับ ^^
พักผ่อนบ้างเนอะ
ช่วงเวลาดีๆ ที่ไม่มีวันลืม
6 เดือนผ่านไป...ไวเหมือนกันแฮะ
คงเพราะ "เรารักกัน"
อุบลราชธานี 23-29 มีนาคม 2556
3/3//2013
“ของขวัญชิ้นแรกก่อนขึ้นปีใหม่”
หายไปนานมากกกกก..
เหมือนฝนหลั่งมาชโลมใจ
ไปสู่สุคตินะพี่ที่รักของน้อง
ต่อไปคงเหลือเพียงเรา 4 คนพี่น้อง
อัพเดทชีวิตรายเดือน
Happy times
วันนี้ที่รอคอย
ออกอาการ "งง"..."งง"
และแล้วก็มีวันนี้
หน้าแตก...แต่ก็ดีใจ
ทำบุญ...วัดบ่อเงินบ่อทอง
เรื่องเดิมๆ
มีความสุขเมื่ออยู่ใกล้...ใจหายหากเราต้องห่างไกล
Gift from my boss
ในวันที่อ่อนไหว
Because of you!
เที่ยวงาน Big Pro Days 2012
ขำ..ขำ...วันสอบ ก.พ.
ความพยายาม...ใกล้จะเป็นจริง
ก็แค่...ประหลาดใจ
ศุกร์ 13 : วันสุข
ลงสนาม...ตามหาความฝัน...อีกครั้ง!
"มิตรภาพ...ไม่มีวันจืดจาง"
วันธรรมดา...ที่ไม่ธรรมดา
อยากหยุดเวลา
หลับให้สบายเถอะนะ...หลานน้า
ฤาว่า...คนดีไม่มีที่อยู่??
พัฒนาการของความรัก
เคยคิดถึงกัน...หรือเปล่า??
กลับจากเดินสาย...เหนื่อยมากมายทริปนี้
วันธรรมดาๆ ที่มีความสุขอีกวัน






เรื่องเดิมๆ

 

ความไม่ลงรอย...

ความขัดแย้ง…

ความบาดหมาง...

ทุกอย่างเริ่มขึ้นที่ตรงไหนนะ?

ทำไมยิ่งเวลาผ่านไป

ความขัดแย้ง...ยิ่งปรากฏชัด

จนหาต้นตอไม่เจอ!!

 

**********************

 

26 สิงหาคม 2555

กลับบ้านมาได้ 4 วันแล้ว

เพราะมาราชการที่ภาคใต้

เสร็จงานยังพอมีเวลาเลยแวะที่บ้านสักหน่อย

มาครั้งนี้พยายามสะกดใจตัวเอง

ให้ใจเย็นๆ

นิ่งๆ กับคนบางคนที่มักจะทะเลาะกันเสมอ

 

 

 

3 วันผ่านไปกับการพยายาม

เลี่ยงได้ก็เลี่ยง...

อยู่คนละมุมกันดีกว่า

พี่เข้าในบ้าน...เราเลี่ยงออกข้างนอกซะ

 

 

 

3 วันผ่านไป

มีคำบ่นหลุดเข้ามาให้ได้ยินเป็นระยะ

บ่นคนนู้นบ้าง...คนนี้บ้าง

เรื่องไร้สาระอย่างเคย

แอบแซวแม่ว่าตอนแม่ท้องพี่สาวนี่แม่ชอบกินอะไร...

ทำไมพี่มันถึงชอบบ่น...

แถมเสียงดังอีกตะหาก

 

 

 

และแล้วก็เกิดเหตุอีกจนได้

คืนวันอาทิตย์

ความจริงก็อยู่บ้านคืนสุดท้ายแล้ว

เพราะพรุ่งนี้ต้องไปทำงานที่ตรังต่อ

ค่ำๆ กำลังจะเข้าไปอาบน้ำ

เสียงบ่นก็ตามมา

“ทำไมไม่อาบข้างนอก...”

“.................”

“..........................”

 

 

 

 

หลายอีกหลายประโยคที่ตามมา

เริ่มอดทนไม่ได้

เลยกวนประสาทไปประโยคหนึ่ง

เล่นเอา she เต้น

คราวนี้เสียงดังลั่นบ้านเล่นเอาพ่อกับแม่แตกตื่น

 

 

 

 

ขนาดเราหยุดพูดแล้ว

แต่ she ยังไม่หยุด

เริ่มแนวดราม่าเหมือนเดิม

เฮ้อ!!! ตรูละหน่าย

 

 

 

 

ยอมเงียบเพราะสงสารแม่

เห็นนั่งทำตาแดงๆ

เห็นลูกทะเลาะกันคนเป็นพ่อกับแม่ไม่สบายใจแน่นอน

 

 

 

 

ทั้งๆ ที่อยากจะถามให้มันรู้แล้วรู้รอดไป

ว่าทำไม...มีปัญหาอะไรนักหนา

เรากลับบ้านมาทีไรต้องทะเลาะกันทุกที

เกลียดขี้หน้าอะไรกันนัก

ทั้งๆ ที่นานครั้งจะกลับบ้าน

 

 

 

 

ได้แต่คิด...

เพราะพอหันไปเห็นแววตาของแม่ก็อ่อนใจ

สงสารแม่...แม่ที่เหนื่อยมาตลอดเพื่อลูกทุกคน

ยอมสงบปากสงบคำเพราะคนๆ นี้

 

 

 

 

หาโอกาสบอกพ่อว่า

“ต่อไปคงกลับบ้านน้อยลงนะ

หรืออาจะไม่กลับมาเลยถ้าไม่จำเป็น...

กลับมาแล้วก็ทะเลาะกันทุกที

คนไม่สบายใจก็ใช่จะมีคนเดียว

ตัดปัญหาดีกว่า”

 

 

 

พ่อทำหน้าเศร้า...

ก่อนจะพูดอ่อยๆ ว่า

“บ้านนี่ลูกเอ๊ย...

ถ้าลูกไม่กลับมาบ้านแล้วจะทำไง

ลูกก็อยู่ไกล...พ่อกับแม่ไปเยี่ยมไม่ถึงหรอกนะ”

 

 

 

ได้แต่อึ้งและเงียบไป...

ไม่มีคำตอบอะไรให้พ่อทั้งนั้น..

คงต้องขอเวลาคิด...ขอเวลาตัดสินใจอีกสักพัก

 

 

******************************

 

 

ปัญหามันเริ่มขึ้นที่ตรงไหน

ความขัดแย้งมันมีมาตั้งแต่เมื่อไหร่

ทำไม...ยิ่งนานวันกลับยิ่งรุนแรงขึ้นไปทุกที??

 

 

*************************

 

     Share

<< มีความสุขเมื่ออยู่ใกล้...ใจหายหากเราต้องห่างไกลทำบุญ...วัดบ่อเงินบ่อทอง >>

Posted on Tue 11 Sep 2012 5:44

Comment

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh