ตะลอนๆ แต่ก็ยังคงห่วงใย
ดีใจที่ได้เจอ...และภาพเก่าๆ ในวันวาน
ก็แค่อีกเรื่องที่ต้องเจอ
"มิตรภาพ" และ "ผลประโยชน์"
ประชุมอีกครั้ง...ใส่ใจคำพูดใครมากไปหรือเปล่า??
งานแต่ง...น้องสาวที่น่ารัก
ก็แค่....เศร้า
ประชุม "งานแรกของที่ทำงานใหม่"
แอบเขิน...เจอแฟนคลับ ^^
พักผ่อนบ้างเนอะ
ช่วงเวลาดีๆ ที่ไม่มีวันลืม
6 เดือนผ่านไป...ไวเหมือนกันแฮะ
คงเพราะ "เรารักกัน"
อุบลราชธานี 23-29 มีนาคม 2556
3/3//2013
“ของขวัญชิ้นแรกก่อนขึ้นปีใหม่”
หายไปนานมากกกกก..
เหมือนฝนหลั่งมาชโลมใจ
ไปสู่สุคตินะพี่ที่รักของน้อง
ต่อไปคงเหลือเพียงเรา 4 คนพี่น้อง
อัพเดทชีวิตรายเดือน
Happy times
วันนี้ที่รอคอย
ออกอาการ "งง"..."งง"
และแล้วก็มีวันนี้
หน้าแตก...แต่ก็ดีใจ
ทำบุญ...วัดบ่อเงินบ่อทอง
เรื่องเดิมๆ
มีความสุขเมื่ออยู่ใกล้...ใจหายหากเราต้องห่างไกล
Gift from my boss
ในวันที่อ่อนไหว
Because of you!
เที่ยวงาน Big Pro Days 2012
ขำ..ขำ...วันสอบ ก.พ.
ความพยายาม...ใกล้จะเป็นจริง
ก็แค่...ประหลาดใจ
ศุกร์ 13 : วันสุข
ลงสนาม...ตามหาความฝัน...อีกครั้ง!
"มิตรภาพ...ไม่มีวันจืดจาง"






ต่อไปคงเหลือเพียงเรา 4 คนพี่น้อง

 

บางคนบอกว่า....

ความตาย...ช่างน่ากลัว

แท้จริงแล้ว...การมีชีวิตอยู่

เป็นสิ่งที่น่าหวาดกลัวมากกว่า!

 

**********************

 

25 พฤศจิกายน  2555

เสียงโทรศัพท์เรียกเข้ามาแต่เช้าตรู่

ทั้งๆ ที่เป็นวันหยุด

หน้าจอขึ้นชื่อ "P'Jang"

นึกแปลกใจ...ปกติพี่คนนี้มักจะไม่โทรหาถ้าไม่มีธุระสำคัญ

 

กดรับสาย....

ปลายสายส่งเสียงเศร้าๆ ส่งข่าวว่า

"พี่รัตน์เสียแล้วนะ...เมื่อคืนรถคว่ำ

ที่บ้านกำลังรอรับศพจะเอาไปบ้าน"

 

 

อึ้ง!!

ก่อนจะตั้งสติสอบถามรายละเอียดไป

พี่สาวยังบอกอะไรได้ไม่มากนัก

ต้องรอให้ผู้ใหญ่คุยกันก่อน

ส่งข่าวแค่นี้ก่อนจะวางสายไป

 

 

นั่งงงไปพักใหญ่ๆ ก่อนจะกดโทรศัพท์หาแม่

แม่รับสายน้ำเสียงเครือๆ

บอกเล่าเหตุการณ์คร่าวๆ ให้ฟัง

ก่อนจะสรุปว่ายังไม่รู้ว่าจะจัดงานกี่วัน

วันนี้ขอเอาศพออกจากโรงพยาบาลก่อน

 

 

วางสายจากแม่...

นั่งมึนว่าจะเอาไงต่อ

กลับบ้านเลย...หรือรอให้ทางนู้นตกลงกันก่อนว่าจะเอาไง

 

 

น้ำตาไหลลงมาไม่รู้ตัว...

ก่อนจะสำนึกได้ว่าต่อไปนี้ไม่มีพี่สาวคนโตอีกแล้ว

ภาพต่างๆ หลั่งไหลเข้ามาในความคิด

ยิ่งคิดก็ยิ่งเศร้า...สะเทือนใจ

น้ำตาก็ยิ่งไหลลงมาไม่ขาดสาย

สะอื้นจนตัวโยน

กอดตัวเอง...ปลอบตัวเอง

 

 

ร้องไห้จนตาบวม...ปวดหัว

เครียดจนจะอาเจียน

ทั้งๆ ที่คิดว่าจะทำใจได้

การลาจากเป็นเรื่องปกติ..ธรรมดาของชีวิต

แต่เอาเข้าใจกลับอ่อนแอกว่าที่คิดไว้

 

 

เย็นแล้ว...โทรไปหาพี่แจงอีกรอบ

ถามเรื่องงาน...ปรากฎว่ายังสรุปไม่ได้

ก็คงต้องรอ...

พรุ่งนี้คงต้องไปคุยกับที่ทำงานก่อนว่าจะยังไง

ลาไปหลายวันก็ไม่ได้....

ยังอยู่ระหว่างทดลองราชการ

กังวลไปซะทุกทางเลยนะเจ้าเอ๋เอ๊ย!!!

 

***************************

     Share

<< อัพเดทชีวิตรายเดือนไปสู่สุคตินะพี่ที่รักของน้อง >>

Posted on Sat 8 Dec 2012 19:32

Comment

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh