พักสักนิดที่บ้านของเรา
ตะลอนๆ แต่ก็ยังคงห่วงใย
ดีใจที่ได้เจอ...และภาพเก่าๆ ในวันวาน
ก็แค่อีกเรื่องที่ต้องเจอ
"มิตรภาพ" และ "ผลประโยชน์"
ประชุมอีกครั้ง...ใส่ใจคำพูดใครมากไปหรือเปล่า??
งานแต่ง...น้องสาวที่น่ารัก
ก็แค่....เศร้า
ประชุม "งานแรกของที่ทำงานใหม่"
แอบเขิน...เจอแฟนคลับ ^^
พักผ่อนบ้างเนอะ
ช่วงเวลาดีๆ ที่ไม่มีวันลืม
6 เดือนผ่านไป...ไวเหมือนกันแฮะ
คงเพราะ "เรารักกัน"
อุบลราชธานี 23-29 มีนาคม 2556
3/3//2013
“ของขวัญชิ้นแรกก่อนขึ้นปีใหม่”
หายไปนานมากกกกก..
เหมือนฝนหลั่งมาชโลมใจ
ไปสู่สุคตินะพี่ที่รักของน้อง
ต่อไปคงเหลือเพียงเรา 4 คนพี่น้อง
อัพเดทชีวิตรายเดือน
Happy times
วันนี้ที่รอคอย
ออกอาการ "งง"..."งง"
และแล้วก็มีวันนี้
หน้าแตก...แต่ก็ดีใจ
ทำบุญ...วัดบ่อเงินบ่อทอง
เรื่องเดิมๆ
มีความสุขเมื่ออยู่ใกล้...ใจหายหากเราต้องห่างไกล
Gift from my boss
ในวันที่อ่อนไหว
Because of you!
เที่ยวงาน Big Pro Days 2012
ขำ..ขำ...วันสอบ ก.พ.
ความพยายาม...ใกล้จะเป็นจริง
ก็แค่...ประหลาดใจ
ศุกร์ 13 : วันสุข
ลงสนาม...ตามหาความฝัน...อีกครั้ง!






ไปสู่สุคตินะพี่ที่รักของน้อง

 

การจากลา...

เป็นธรรมดาของชีวิต

สักวันนึง...ทุกคนก็ต้องลาจากกัน

ขึ้นอยู่กับว่าจะช้า...หรือเร็ว

ความตาย...อยู่ใกล้เราแค่เอื้อมมือ

สิ่งที่เหลืออยู่...ก็คือความดี

ที่ทุกคนจะกล่าวถึง

เมื่อมีชีวิตอยู่...จงใช้ทุกนาทีให้คุ้มค่า

เพราะไม่มีใครรู้ว่า...ลมหายใจ

จะหมดลงเมื่อใด!!!

 

***********************

26 พฤศจิกายน 2555

หลังจากได้บทสรุปว่าจะจัดงานศพพี่ก็วัน

จัดแจงขอลางาน

จองตั๋วเครื่องบินกลับบ้าน

 

แม่มารับที่สนามบิน

สภาพแม่ดูดีกว่าที่เราคิดไว้

แม่ยังคงเข้มแข็ง...เป็นที่พึ่งของลูกๆ ได้เสมอ

แม้ว่าวันแรกที่พาพี่กลับบ้าน...

แม่เป็นลมต้องส่งโรงพยาบาล

แต่แม่ก็ล้มได้ไม่นาน...กลับมาเข้มแข็งได้อย่างรวดเร็ว

 

 

 

ช่วงเวลา 5 วันที่จัดงานศพให้พี่เป็นครั้งสุดท้าย

มีเรื่องวุ่นวายไม่รู้จบ

เพราะทุกอย่างกะทันหันมาก

พี่เขยก็กลับหายหน้าหายตาไป

มาป่วนเอาคืนเกือบสุดท้าย

จนทั้งบ้านหมดแรง...หมดกำลังใจ

ได้แต่คิดว่าทำเพื่อคนตายเป็นครั้งสุดท้ายแล้วกัน

เลยฮึดกันอีกครั้ง

 

 

 

29 พฤศจิกายน 2555

 

วันฌาปณกิจ

หลังพระสวดเสร็จในตอนใกล้เที่ยง

ก็ได้ฤกษ์ยกศพไปเมรุ

เสียงบรรเลงเพลงธรณีกรรณแสง

ทำให้คนที่ยังอยู่ใจหาย

แม่ร้องไห้กอดเรา 2 คนพี่น้องไว้แน่น

(เจ้าเอ๋กับพี่สาวที่ทะเลาะกันบ่อยๆ)

"ดูสิลูกเอ๊ย...ทะเลาะกันสุดท้ายก็เอาอะไรไปไม่ได้สักอย่าง

ลูกสองคนก็อย่าทะเลาะกันอีกเลยนะ"

 

 

น้ำตาคลอกับคำพูดของแม่

ต่อไปก็เหลือกันแค่ 4 คนพี่น้องแล้ว

พี่กุ้ง...พี่คนรองซึ่งไม่มีโอกาสกลับมาส่งพี่คนโตครั้งสุดท้าย

พี่ไก่...พี่ชายคนเดียว

พี่แจง...พี่สาวที่ชอบบ่นไปซะทุกเรื่อง

และเจ้าเอ๋...ที่อยู่ไกลกว่าทุกๆ คน

 

 

 

ขบวนรถเคลื่อนศพไปยังศาลาวัดใกล้ๆ เมรุ

ทำพิธีทางศาสนาเรียบร้อย

ก่อนจะเปิดโลงให้ญาติดูหน้าเป็นครั้งสุดท้าย

เราประกบแม่ไว้...เพราะรู้ว่าแม่อาจจะเป็นลมอีกครั้ง

ก่อนจะบอกพี่ให้ประกบหลานชายอีกคน

เพียงเห็นหน้าพี่ที่นอนสงบอยู่...

แม่ปล่อยโฮขาหมดแรงต้องประคองมานั่งพัดวีให้

หันไปเห็นหลานชายก็พับไปกับอกพี่

 

 

ปฐมพยาบาลจนทั้งคู่ดีขึ้น...

ก่อนจะปลงตกว่า

"สุดท้ายคนเราก็เท่านี้

เกิด แก่ เจ็บ ตาย

ทางพระพุทธศาสนาเขาจัดงานก็เพื่อให้เราปลง

และหมั่นทำความดี"

 

 

 

หลังจากส่งพี่เข้าเตาเผา

รีบกลับมาอาบน้ำ...เก็บของ

เพราะต้องกลับเข้า กทม. วันนี้

พรุ่งนี้ต้องทำงาน

เพิ่งเข้าทำงานได้สองเดือน

ยังไม่ผ่านทดลองราชการ...หยุดยาวก็ไม่ดีนัก

 

 

 

บอกลาแม่...พ่อ

ค่อยเบาใจลงที่แม่อาการดีขึ้น

พ่อเองก็เข้มแข็ง...เห็นตาแดงๆ ตอนเปิดดูหน้าพี่ครั้งสุดท้าย

แต่ก็ทำใจได้ว่าเป็นธรรมดาของชีวิต

 

 

 

เราเองก็อยู่ไกล

ทำได้แค่โทรหาท่านทั้งสองบ่อยๆ

คอยเป็นกำลังใจให้

 

 

*************************************

 

 

หนึ่งคนจากไป...

ทำให้ทุกคนได้หยุดคิด...หยุดทบทวน

มีสติกับการใช้ชีวิตมากขึ้น

 

ขอให้พี่รัตน์ไปสู่สุคตินะคะ

ถ้าชาติหน้ามีจริง

เราคงได้เป็นพี่น้องกันอีก

 

 

********************************

 

 

     Share

<< ต่อไปคงเหลือเพียงเรา 4 คนพี่น้องเหมือนฝนหลั่งมาชโลมใจ >>

Posted on Sun 9 Dec 2012 17:00

Comment

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh