ใจหาย vs. โล่งใจ
พักสักนิดที่บ้านของเรา
ตะลอนๆ แต่ก็ยังคงห่วงใย
ดีใจที่ได้เจอ...และภาพเก่าๆ ในวันวาน
ก็แค่อีกเรื่องที่ต้องเจอ
"มิตรภาพ" และ "ผลประโยชน์"
ประชุมอีกครั้ง...ใส่ใจคำพูดใครมากไปหรือเปล่า??
งานแต่ง...น้องสาวที่น่ารัก
ก็แค่....เศร้า
ประชุม "งานแรกของที่ทำงานใหม่"
แอบเขิน...เจอแฟนคลับ ^^
พักผ่อนบ้างเนอะ
ช่วงเวลาดีๆ ที่ไม่มีวันลืม
6 เดือนผ่านไป...ไวเหมือนกันแฮะ
คงเพราะ "เรารักกัน"
อุบลราชธานี 23-29 มีนาคม 2556
3/3//2013
“ของขวัญชิ้นแรกก่อนขึ้นปีใหม่”
หายไปนานมากกกกก..
เหมือนฝนหลั่งมาชโลมใจ
ไปสู่สุคตินะพี่ที่รักของน้อง
ต่อไปคงเหลือเพียงเรา 4 คนพี่น้อง
อัพเดทชีวิตรายเดือน
Happy times
วันนี้ที่รอคอย
ออกอาการ "งง"..."งง"
และแล้วก็มีวันนี้
หน้าแตก...แต่ก็ดีใจ
ทำบุญ...วัดบ่อเงินบ่อทอง
เรื่องเดิมๆ
มีความสุขเมื่ออยู่ใกล้...ใจหายหากเราต้องห่างไกล
Gift from my boss
ในวันที่อ่อนไหว
Because of you!
เที่ยวงาน Big Pro Days 2012
ขำ..ขำ...วันสอบ ก.พ.
ความพยายาม...ใกล้จะเป็นจริง
ก็แค่...ประหลาดใจ
ศุกร์ 13 : วันสุข






เหมือนฝนหลั่งมาชโลมใจ

 

“เมื่อประสบปัญหา

บางคน...พอใจที่จะร่ำไห้

บางคน...พอใจที่จะกล่าวโทษผู้อื่น

แต่ “บางคน” เท่านั้นที่จะมองหา

“วิธีแก้ปัญหา” อย่างแท้จริง!!

 

**********************

 

10 ธันวาคม 2555

หลังจากพี่สาวคนโตเสียไป

มีปัญหาต่างๆ หลายอย่างเข้ามา

ทั้งๆ ที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเองโดยตรง

แต่ก็ส่งผลต่อสภาพจิตใจอย่างมากเหมือนกัน

 

 

 

ช่วงเวลาเกือบเดือนที่จมอยู่กับความคิดของตัวเอง

จนลืมยิ้ม...ลืมหัวเราะ...ลืมแม้กระทั่งว่าความสุขเป็นอย่างไร

พอมีเวลาว่างก็เอาแต่คิดเรื่องราวที่ผ่านมา

ไม่ยอมปล่อยวางสักอย่าง

จนร่างกายรับไม่ไหว...

พักผ่อนน้อย...ใจก็มาพาลป่วย

สุดท้ายก็ประท้วงออกมา

 

 

 

จนวันหนึ่งได้คุยกับพี่กุ้ง

พี่สาวที่น่ารักจากเมืองเหนือในเฟสบุ๊ค

ประโยคสั้นๆ แต่ก็เรียกสติให้กลับคืนมาสู่โลกแห่งความจริงอีกครั้ง

หลุดออกมาจากห้วงทุกข์ที่ตัวเองสร้างขึ้น

รู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด

การปล่อยวาง...มันดีแบบนี้นี่เอง...

 

 

**************************

 

 

 

วันนี้ตื่นเช้ามาทำงานบ้านตามปกติ

ไม่หงุดหงิด...ไม่น้อยใจที่คนตัวโตหายไปไม่ส่งข่าว

เข้าใจว่าต่างกันต่างก็มีปัญหาที่ต้องปลงให้ตก

ให้เวลาตัวเอง...ให้เวลาพ่อหมี

ไม่อยากให้คนที่เรารักต้องมานั่งทุกข์

เพราะเห็นแล้วเรายิ่งทุกข์ยิ่งกว่า

 

 

 

คงเพราะความคิดถึงส่งผ่านกันได้

ใกล้เที่ยงคนที่คิดถึงก็มาหา

วันนี้ดูดีกว่าอาทิตย์ก่อน

หน้าตาไม่อิดโรย...อมทุกข์

คงปลงตกกับปัญหาที่เกิดขึ้นแล้ว (มั้ง)

 

 

 

เหมือนจะรู้ว่าทิ้งอาการน้อยใจไว้ให้คนข้างหลังเยอะ...

วันนี้เลยดูน่ารักเป็นพิเศษ

 

 

ไม่รู้สิ...อาจจะน้อยใจในหลายครั้ง

แต่ก็ไม่เคยโกรธ...มีแต่พยายามเข้าใจเขาให้มากขึ้น...

เอาใจเขามาใส่ใจเรา

อยากให้มีความสุขมากกว่าจะมานั่งทะเลาะกัน

 

เวลาที่อยู่ด้วยกันก็ยิ่งน้อยอยู่แล้ว

ไม่รู้จะมานั่งงอแงกันทำไม

สู้ทำให้คนที่เรารักมีความสุขจะดีกว่า^_^

 

 

 

นั่งดูละครสัมผัสพิศวงตอนบ่าย

คำพูดทิ้งท้ายของละครโดนใจมากๆ

“อยากจะบอกรักใครก็บอกซะ...”

"................."

 

คนตัวโตมีส่งเสียงแซวมากับประโยคนี้

ด้วยความปากหนักทั้งๆ ที่อยากจะพูด...

อยากจะบอกว่ารักเค้ามากแค่ไหน

แต่ก็พูดไม่ออก...

ได้แต่หันไปหอมแก้มคนข้างๆ แทนคำพูด

หวังว่าแค่นี้คงจะรู้นะคะ...ว่า “รัก” มากแค่ไหน

 

 

 

“รัก” โดยไม่มีข้อแม้

แค่เห็นว่าทุกข์ใจ...ก็ทุกข์ยิ่งกว่า

ถ้าแลกได้ยอมแบกรับความรู้สึกนั้นไว้เอง

แลกกับรอยยิ้มและคำพูดกวนๆ ที่ทำให้ยิ้มได้เสมอมา

 

 

ขอบคุณนะคะ....

แค่มาอยู่ใกล้ๆ ก็ทำให้ใจอบอุ่นนักหนาแล้ว

ทำให้ใจที่กำลังอ่อนล้ามีเรี่ยวแรงลุกขึ้นสู้ต่อไป!

 

 

****************************

 

     Share

<< ไปสู่สุคตินะพี่ที่รักของน้องหายไปนานมากกกกก.. >>

Posted on Tue 11 Dec 2012 20:41

Comment

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh