เรื่องเล่าบนรถเมล์
คนบางคนทำให้โลกเปลี่ยนสี
แล้วเราจะทำอย่างไร??
บทสรุปของความเครียด
ฝันร้าย...ในวันที่ใจมันสับสน
ในวันที่อารมณ์อยู่เหนือเหตุผล...
แม้ไม่ได้อยู่ใกล้...แต่ก็ไม่เหงาเหมือนอย่างเคย
บางเวลาก็เป็นห่วงมากกว่าจะทำตามใจตัวเอง
ความพยายามอยู่ที่ไหน...ความสำเร็จอยู่ที่นั่น
ผู้หญิงคนนี้...ซุปเปอร์ฮีโร่ในใจตลอดกาล
ตะลุยเหมือง
กว่าจะรู้ตัว...ก็ซื้อบื่ออีกตามเคย
กลับจากเดินทางทีไร..ขอแค่ได้เจอเธอ^^
กาลครั้งหนึ่ง ณ เชียงคาน
ประชุม ครม. สัญจร @ อยุธยา
ใจหาย vs. โล่งใจ
พักสักนิดที่บ้านของเรา
ตะลอนๆ แต่ก็ยังคงห่วงใย
ดีใจที่ได้เจอ...และภาพเก่าๆ ในวันวาน
ก็แค่อีกเรื่องที่ต้องเจอ
"มิตรภาพ" และ "ผลประโยชน์"
ประชุมอีกครั้ง...ใส่ใจคำพูดใครมากไปหรือเปล่า??
งานแต่ง...น้องสาวที่น่ารัก
ก็แค่....เศร้า
ประชุม "งานแรกของที่ทำงานใหม่"
แอบเขิน...เจอแฟนคลับ ^^
พักผ่อนบ้างเนอะ
ช่วงเวลาดีๆ ที่ไม่มีวันลืม
6 เดือนผ่านไป...ไวเหมือนกันแฮะ
คงเพราะ "เรารักกัน"
อุบลราชธานี 23-29 มีนาคม 2556
3/3//2013
“ของขวัญชิ้นแรกก่อนขึ้นปีใหม่”
หายไปนานมากกกกก..
เหมือนฝนหลั่งมาชโลมใจ
ไปสู่สุคตินะพี่ที่รักของน้อง
ต่อไปคงเหลือเพียงเรา 4 คนพี่น้อง
อัพเดทชีวิตรายเดือน
Happy times






ก็แค่อีกเรื่องที่ต้องเจอ


ชีวิตข้าราชการ...

เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องมีการประเมินผลงาน

อย่างน้อยก็ปีละ 2 ครั้ง

เพื่อปรับขึ้นเงินเดือน

ความเป็นธรรม...

ไม่เป็นธรรม...

ดีเด่น...ดี...พอใช้

อยู่ที่ความพอใจของผู้ประเมิน

ไม่มีใครหลีกเลี่ยงได้.

**********************

 

ทำงานมาเกิน 6 เดือนแล้ว
ผ่านการทดลองราชการเรียบร้อย
ก็มาถึงอีกด่านที่ชีวิตข้าราชการต้องเจอ
“การประเมินผลงานตามตัวชี้วัด”
ซึ่งจะมีผลต่อการปรับขึ้นเงิน
จะมีขึ้นปีละ 2 ครั้ง

 


 

วันนี้เพิ่งทราบผลการประเมิน
เตรียมใจไว้ตั้งแต่ต้น...
ตั้งแต่เข้าทำงานราชการ
เรื่องของผลงานก็ว่ากันไป
แต่เรื่องของการประเมินก็อีกอย่าง
มันเป็นแบบนี้มาตลอดนับตั้งแต่เข้าวงการมา
จนชักจะเริ่มชิน...และทำใจกับมัน

 

 

 

คะแนนประเมินออกมาหลายวันแล้ว
แต่ไม่เคยไปสนใจกับมัน
คิดว่าทำหน้าที่เราเองให้ดีที่สุดก็พอ
เงินเดือนเท่าที่ได้รับก็ใช้ชีวิตอยู่ได้ไม่เดือดร้อนอะไร
ถ้าไม่ฟุ่มเฟือย

 

 

 

วันนี้พี่ป็อกกับพี่โอฝ่ายติดตามและประเมินผล
นั่งคุยกันเรื่องคะแนนประเมิน
ก่อนจะส่งเสียงแซวข้ามฟากมา

“เฮ้ย!! ทำไมเอ๋ได้คะแนนน้อยกว่าพี่ล่ะ
ทำงานหนักกว่าพี่อีกนะเนี่ย....
ทำไมพี่เขาประเมินให้น้อยล่ะ”

 

 

 

ส่งยิ้มไปให้...
ไม่พูดว่าอะไร
อย่างน้อยก็รู้สึกดีที่ยังมีคนเห็นว่าเราทุ่มเทกับงาน
แม้ว่าคะแนนมันจะออกมาต่ำกว่าหลายคน
แต่ก็ไม่ได้คิดน้อยเนื้อต่ำใจ
ปล่อยให้มันเป็นไปอย่างที่มันเป็น
กาลเวลาจะพิสูจน์เองว่าใครเป็นอย่างไร

 

 


หวนคิดถึงวันเก่าๆ แรกเริ่มทำงาน
เคยทุ่มเทกับงานมากมาย
เคยรู้สึกอะไรต่อมิอะไรสารพัด
สุดท้ายก็เข้าใจ...


และถือซะว่าส่วนที่ได้ทำไป
อาจจะเกินกว่าเงินเดือนที่ได้รับ
แต่ก็ถือซะว่าทำเพื่อในหลวง
พระองค์ท่านยังทรงงานหนักเลย
แค่นี้ยังเทียบไม่ได้เลยสักนิด

  

***************************

 

พออยู่...
พอกิน..
พอเพียง
เท่าที่มี

ไม่ทะยานอยาก

ไม่เปรียบเทียบ...

ไม่อิจฉาริษยาใคร

แค่นี้ใจมันก็มีความสุขแล้วล่ะ

ชีวิตคนเราจะต้องการอะไรไปมากกว่า

“ความสงบสุขในชีวิตกันล่ะ”

 

*********************************

     Share

<< "มิตรภาพ" และ "ผลประโยชน์"ดีใจที่ได้เจอ...และภาพเก่าๆ ในวันวาน >>

Posted on Wed 26 Jun 2013 15:13

Comment

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh