วันดีๆ ที่มีกันและกัน
เตรียมตัวพาพ่อแม่เที่ยว
เรื่องเล่าบนรถเมล์
คนบางคนทำให้โลกเปลี่ยนสี
แล้วเราจะทำอย่างไร??
บทสรุปของความเครียด
ฝันร้าย...ในวันที่ใจมันสับสน
ในวันที่อารมณ์อยู่เหนือเหตุผล...
แม้ไม่ได้อยู่ใกล้...แต่ก็ไม่เหงาเหมือนอย่างเคย
บางเวลาก็เป็นห่วงมากกว่าจะทำตามใจตัวเอง
ความพยายามอยู่ที่ไหน...ความสำเร็จอยู่ที่นั่น
ผู้หญิงคนนี้...ซุปเปอร์ฮีโร่ในใจตลอดกาล
ตะลุยเหมือง
กว่าจะรู้ตัว...ก็ซื้อบื่ออีกตามเคย
กลับจากเดินทางทีไร..ขอแค่ได้เจอเธอ^^
กาลครั้งหนึ่ง ณ เชียงคาน
ประชุม ครม. สัญจร @ อยุธยา
ใจหาย vs. โล่งใจ
พักสักนิดที่บ้านของเรา
ตะลอนๆ แต่ก็ยังคงห่วงใย
ดีใจที่ได้เจอ...และภาพเก่าๆ ในวันวาน
ก็แค่อีกเรื่องที่ต้องเจอ
"มิตรภาพ" และ "ผลประโยชน์"
ประชุมอีกครั้ง...ใส่ใจคำพูดใครมากไปหรือเปล่า??
งานแต่ง...น้องสาวที่น่ารัก
ก็แค่....เศร้า
ประชุม "งานแรกของที่ทำงานใหม่"
แอบเขิน...เจอแฟนคลับ ^^
พักผ่อนบ้างเนอะ
ช่วงเวลาดีๆ ที่ไม่มีวันลืม
6 เดือนผ่านไป...ไวเหมือนกันแฮะ
คงเพราะ "เรารักกัน"
อุบลราชธานี 23-29 มีนาคม 2556
3/3//2013
“ของขวัญชิ้นแรกก่อนขึ้นปีใหม่”
หายไปนานมากกกกก..
เหมือนฝนหลั่งมาชโลมใจ
ไปสู่สุคตินะพี่ที่รักของน้อง
ต่อไปคงเหลือเพียงเรา 4 คนพี่น้อง






ตะลอนๆ แต่ก็ยังคงห่วงใย

 

บางครั้ง....

หน้าที่ก็ทำให้เราต้องห่างกัน

แต่ใช่ว่าระยะทางจะทำลายมิตรภาพลงได้

ยิ่งห่าง...ยิ่งห่วงใย

ยิ่งอยู่ไกล...ก็ยิ่งคิดถึง!

**********************

 

1-11 กรกฎาคม 2556

 

ได้ฤกษ์ตะลอนๆ ทัวร์อีกแล้ว

คราวนี้ไปช่วยงานฝ่ายวางแผนเชิงพื้นที่

จัดประชุมผู้มีส่วนที่เกี่ยวข้อง

เรื่อง “การจำแนกเขตทรัพยากรธรณีรายจังหวัด”

ปีนี้ทำโครงการที่ภาคใต้ 4 จังหวัด

ภูเก็ต พังงา กระบี่ และสตูล

 

 

ไปคราวนี้หลายวันเลย

รับหน้าที่เป็นพิธีกร

ลงไปทำงานแถวบ้านตัวเอง

เจ้าของงานเลยบอกว่า “แหลงใต้เลยน้อง”

เอาก็เอา...จัดไปเต็มๆ ทุกจังหวัด  5555

 

 

มาทำงานนอกพื้นที่ก็ดี

ไม่ต้องมานั่งหงุดหงิดกับรถติด

คนที่ฝ่ายนี้ก็น่ารักดี

แม้ว่าจะมีปัญหากันเองภายในฝ่ายบ้าง

แต่เราก็คนนอก...เลยได้แต่เก็บข้อมูล

แล้วก็ทำงานของเราไป

แต่เรื่องหนึ่งที่ค่อนข้างอึดอัดก็คือ

เราเป็นคนนอนไว...

แต่คนอื่นเขาสังสรรค์กันแทบทุกคืน

จะกลับมานอนก็ไม่ได้เพราะไปรถคันเดียวกัน

เลยต้องรอเขา...

กว่าจะได้นอนบางคืนก็เที่ยงคืนไปแล้ว

 

******************************

 

 

ไปได้ไม่กี่วันก็คิดถึงคนทางนี้แล้วสิ

ระยะหลังเป็นแบบนี้ทุกที

ไปราชการทีไรใจก็คิดถึง...เป็นห่วงคนตัวโต

ใจมันแล่นกลับมาหาก่อนทุกที ^^

 

 

 

หลายครั้งที่แอบงอนโดยที่เจ้าตัวคงไม่รู้

บางคราวก็เผลอคิดไปว่าเขาไม่ใส่ใจเหมือนแต่ก่อน

แต่เหตุการณ์วันนึงทำให้ซึ้งจนน้ำตาคลอ

 

 

 

วันนั้นโทรไปคนตัวโตไม่ได้รับสาย

และไม่โทรกลับ...

คนทางนี้ก็คิดถึงจนแทบจะร้องไห้

ไม่รู้จะทำไงให้คลายความอึดอัด

เลยส่งเมล์ไปหา...

 

 

เวลาไม่นานนัก...ก็มีเสียงสะท้อนกลับมา

บทสนทนาอาจจะเหมือนไม่มีอะไร

สอบถามสารทุกข์สุกดิบกันเหมือนเคย

แต่หลังจากไปอ่านเมล์ที่ส่งไปอีกรอบ

เล่นเอาน้ำตาคลอ...

ที่เคยคิดว่าเขาไม่สนใจ...ไม่ใส่ใจ

เปล่าทั้งเพ...คิดไปเองทั้งนั้น

คนไม่ใส่ใจจะรีบโทรมาหาทำไมเมื่อได้อ่านเมล์ฉบับนั้น

 

 

 

นึกด่าตัวเองที่คิดมากไม่เข้าท่า

ต่อไปนี้สัญญาว่าจะไม่งี่เง่า

จะไม่คิดมากอีก

 

 

 

ขอบคุณนะคะ...

ขอบคุณที่รักและห่วงใยกันมาตลอด

ขอบคุณจริงๆ

 

**********************

 

     Share

<< ดีใจที่ได้เจอ...และภาพเก่าๆ ในวันวานพักสักนิดที่บ้านของเรา >>

Posted on Tue 23 Jul 2013 20:37

Comment

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh