ค่านิยม...และความเชื่อที่น่าหนักใจ
วันดีๆ ที่มีกันและกัน
เตรียมตัวพาพ่อแม่เที่ยว
เรื่องเล่าบนรถเมล์
คนบางคนทำให้โลกเปลี่ยนสี
แล้วเราจะทำอย่างไร??
บทสรุปของความเครียด
ฝันร้าย...ในวันที่ใจมันสับสน
ในวันที่อารมณ์อยู่เหนือเหตุผล...
แม้ไม่ได้อยู่ใกล้...แต่ก็ไม่เหงาเหมือนอย่างเคย
บางเวลาก็เป็นห่วงมากกว่าจะทำตามใจตัวเอง
ความพยายามอยู่ที่ไหน...ความสำเร็จอยู่ที่นั่น
ผู้หญิงคนนี้...ซุปเปอร์ฮีโร่ในใจตลอดกาล
ตะลุยเหมือง
กว่าจะรู้ตัว...ก็ซื้อบื่ออีกตามเคย
กลับจากเดินทางทีไร..ขอแค่ได้เจอเธอ^^
กาลครั้งหนึ่ง ณ เชียงคาน
ประชุม ครม. สัญจร @ อยุธยา
ใจหาย vs. โล่งใจ
พักสักนิดที่บ้านของเรา
ตะลอนๆ แต่ก็ยังคงห่วงใย
ดีใจที่ได้เจอ...และภาพเก่าๆ ในวันวาน
ก็แค่อีกเรื่องที่ต้องเจอ
"มิตรภาพ" และ "ผลประโยชน์"
ประชุมอีกครั้ง...ใส่ใจคำพูดใครมากไปหรือเปล่า??
งานแต่ง...น้องสาวที่น่ารัก
ก็แค่....เศร้า
ประชุม "งานแรกของที่ทำงานใหม่"
แอบเขิน...เจอแฟนคลับ ^^
พักผ่อนบ้างเนอะ
ช่วงเวลาดีๆ ที่ไม่มีวันลืม
6 เดือนผ่านไป...ไวเหมือนกันแฮะ
คงเพราะ "เรารักกัน"
อุบลราชธานี 23-29 มีนาคม 2556
3/3//2013
“ของขวัญชิ้นแรกก่อนขึ้นปีใหม่”
หายไปนานมากกกกก..
เหมือนฝนหลั่งมาชโลมใจ
ไปสู่สุคตินะพี่ที่รักของน้อง






พักสักนิดที่บ้านของเรา

 

บ้าน....

กลับไปกี่ครั้งๆ ก็ยังอบอุ่น

แม้ว่าปัญหาบางอย่างยังไม่คลี่คลาย

แค่กลับไปเห็นหน้าแม่....

ไปนั่งคุยกับพ่อ

ก็อบอุ่นหัวใจนักหนาแล้ว.

 

**********************

 

12-14 กรกฎาคม 2556

 

เสร็จจากการตะลอนทัวร์จัดประชุมเมื่อวันที่ 10

เช้าวันที่ 11 ทางทีมงานเดินทางกลับ กทม. กัน

เจ้าเอ๋ลาพักผ่อนวันที่ 12 ไว้

เลยแวะกลับบ้าน...

ไหนๆ ก็มาใต้ทั้งที

กลับไปเยี่ยมพ่อกับแม่ดีกว่า

 

 

 

 กลับบ้านไปรอบนี้แวะเยี่ยมพี่กับหลานที่เรือนจำเหมือนเคย

ทำหน้าที่น้อง...หน้าที่ของน้า

เท่าที่จะทำได้

ที่เหลือก็แล้วแต่กรรมที่ทำกันมา

 

 

 

มีเวลาว่างเลยให้พ่อกับพี่ชายสอนขับรถให้

ไม่มีเวลาหัดสักที

นี่ถ้าทำงานอยู่แถวบ้านคงขับเป็นไปนานแล้ว

สงสารแม่...มาทีไรต้องเป็นพลขับให้ลูกสาวทุกที

ขับเป็นแล้วจะได้ให้แม่นั่งสบายบ้าง

 

 

 

ไปหัดครั้งแรก...พี่ชายสอนให้

สงสัยจะคิดว่าเรามีพื้นมาบ้างแล้ว

ไม่พูดพล่ามทำเพลงมากมายให้ขับวนเลย

เราเองก็ยังงงๆ กลับระบบเบรค...คลัช...คันเร่ง

ปกติจะแว๊นเป้นอย่างเดียว

มาเจอต้องใช้เท้าบังคับนี่เล่นเอางง

เกือบพาพี่จูบต้นไม้แน่ะ...เฮ้อ!!!

กลับบ้านไปพี่ชายบ่นใหญ่ว่าดูท่าจะสอนยาก

ก่อนจะหนีกลับบ้านไปซะงั้น

 

 

 

ตกเย็นพ่อคงเห็นว่าลูกสาวมุ่งมั่นมาก

เลยพาไปหัดให้อีกรอบ

คราวนี้พ่ออธิบายละเอียดตั้งแต่อุปกรณ์ทุกอย่าง

ขั้นตอนตั้งแต่การสตาร์ทรถ

การออกรถ...การเข้าเกียร์

เบรค...คลัช...คันเร่ง

คราวนี้เลยไม่มีปัญหา...

โธ่....ถ้าพี่อธิบายแบบนี้ตั้งแต่ต้นก็ซำบายไปแล้ว...อิอิ

 

 

 

พ่อคงเห็นว่าลูกศิษย์หัวไว

หลังจากที่นั่งเกร็งๆ เตรียมรับสถานการณ์ตอนแรก

เลยค่อยๆ ผ่อนคลายลง

สอนรายละเอียดอย่างอื่นต่อ

 

 

หลังจากพาวนหลายๆ รอบก็เริ่มคล่องขึ้น

เสียดายที่ต้องกลับ กทม. แล้ว

ไม่งั้นคงจะคล่องขึ้นกว่านี้

กว่าจะได้จับอีกก็คงอีกนานจะลืมหรือเปล่าหว่า??

 

**********************

 

 

แม่ถามถึงคนตัวโต...

บอกให้ชวนมาเที่ยวที่บ้านบ้าง

เจ้าเอ๋ได้แต่บอกไปว่าไม่ว่างตรงกันสักที

แม่ก็บ่นๆ ทำนองเหมือนจะน้อยใจ

ว่าคนตัวโตคงไม่อยากมาหรอกบ้านคนจนๆ

สงสารแม่อ่ะ...แต่ไม่รู้จะทำยังไง...ได้แต่บ่นทีเล่นทีจริงไป

ปล่อยให้คนตัวโตตัดสินใจเองละกัน

 

 

 

คราวนี้อยู่บ้าน 3-4 วันช่างไวจริงๆ

วันที่ 14 ได้ฤกษ์เดินทางกลับแล้ว

พ่อกับแม่มาส่งที่สนามบินเหมือนเคย

เอาเงินให้พ่อกับแม่ไว้นิดหน่อย...ไม่เยอะหรอก

คราวนี้ไม่ทำหน้างงๆ กันเหมือนครั้งก่อน

รับไว้แต่โดยดี...หุหุ

 

 

 

ดีใจ...ที่ได้กลับไปเยี่ยมบ้าน

ยังเห็นพ่อกับแม่แข็งแรงดี

ไว้มีโอกาสจะกลับไปบ่อยๆ นะคะ^_^

 

*********************************

 

 

     Share

<< ตะลอนๆ แต่ก็ยังคงห่วงใยใจหาย vs. โล่งใจ >>

Posted on Tue 23 Jul 2013 21:01

Comment

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh