มองดูผู้คนแล้วย้อนมองตัวเอง
ขี้แยอีกแล้วนะเรา
และแล้วก็ได้มาครองสมใจ ^^
เยือนขอนแก่น-กาฬสินธุ์ ดินแดนไดโนเสาร์
หญิงลี : เวอร์ชั่นน้องนางกรมทรัพยากรธรณี
มุมมองที่เปลี่ยนไป...เมื่อใจเราโตขึ้น
สักนิดละกันนะ..
ความทรงจำเริ่มเลือนลาง
วันหยุด...วันสุข
จากบางปู...สู่อัมพวา
ภารกิจจิตอาสา
มารผจญ?
1 ปีผ่านไปใน ทธ.
อยากให้มีวันดีๆ แบบนี้ทุกๆ วัน
ค่านิยม...และความเชื่อที่น่าหนักใจ
วันดีๆ ที่มีกันและกัน
เตรียมตัวพาพ่อแม่เที่ยว
เรื่องเล่าบนรถเมล์
คนบางคนทำให้โลกเปลี่ยนสี
แล้วเราจะทำอย่างไร??
บทสรุปของความเครียด
ฝันร้าย...ในวันที่ใจมันสับสน
ในวันที่อารมณ์อยู่เหนือเหตุผล...
แม้ไม่ได้อยู่ใกล้...แต่ก็ไม่เหงาเหมือนอย่างเคย
บางเวลาก็เป็นห่วงมากกว่าจะทำตามใจตัวเอง
ความพยายามอยู่ที่ไหน...ความสำเร็จอยู่ที่นั่น
ผู้หญิงคนนี้...ซุปเปอร์ฮีโร่ในใจตลอดกาล
ตะลุยเหมือง
กว่าจะรู้ตัว...ก็ซื้อบื่ออีกตามเคย
กลับจากเดินทางทีไร..ขอแค่ได้เจอเธอ^^
กาลครั้งหนึ่ง ณ เชียงคาน
ประชุม ครม. สัญจร @ อยุธยา
ใจหาย vs. โล่งใจ
พักสักนิดที่บ้านของเรา
ตะลอนๆ แต่ก็ยังคงห่วงใย
ดีใจที่ได้เจอ...และภาพเก่าๆ ในวันวาน
ก็แค่อีกเรื่องที่ต้องเจอ
"มิตรภาพ" และ "ผลประโยชน์"
ประชุมอีกครั้ง...ใส่ใจคำพูดใครมากไปหรือเปล่า??






แล้วเราจะทำอย่างไร??


อาการกล้าๆ กลัวๆ

ลังเล...ไม่แน่ใจ

ชั่งใจ...

ละล้าละลัง...

จะทำอย่างไรดี?

 

*************************

 

4 วันมานี่...

จมอยู่กับความลังเล...

ไม่แน่ใจ...

และความวุ่นวายในใจมาตลอด

 

 

ทุกวันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

กดเบอร์ที่คุ้นเคย

แต่ก็ไม่ได้กดโทรออก

แล้วก็วางโทรศัพท์ลง

จดๆ จ้องๆ

มองมันแทบตลอดเวลาที่มีเวลาว่าง

ลังเล...

ไม่แน่ใจ...

ไม่มั่นใจที่จะโทรหา

 

 

 

เปิดเฟสบุ๊คมาเห็นปุ่มสถานะสีเขียว

แสดงถึงการออนไลน์

มือกดเรียกขึ้นมาจะเข้าไปทักทายอย่างเคย

แต่แล้วก็กลับเปลี่ยนใจ

กดเครื่องหมายกากบาทปิดหน้าต่างสนทนาลง

ไม่กล้าทัก...

ไม่กล้าชวนคุย

กลัวผลตอบรับที่ไม่ใช่แบบที่คิด

แล้วจะทำให้เจ็บกว่าที่เป็นอยู่

 

 

*********************************

 

 

ครั้งสุดท้ายที่คุยกันผ่านเฟสบุ๊ค

อีกคนกำลังโมโหมาก...

ในขณะที่อีกฝ่ายจมอยู่ในอารมณ์น้อยใจ

การสนทนาในวันนั้นจึงแย่กว่าที่เคยเป็นมา

ถ้อยคำบางประโยคเหมือนมีดกรีดแทงลึกลงไปในใจ

ที่คิดขึ้นมาเมื่อไรก็ทำให้น้ำตาเอ่อ

 

 

4 วันมานี่เลยไม่กล้าที่จะโทรหา

ไม่กล้าจะทักทายไปแม้แต่ทางใดทางหนึ่ง

ทั้งๆ ที่คิดถึงเหลือเกิน

อยากคุยกันให้เข้าใจ

แต่ก็ยอมรับว่าขี้ขลาด

 

 

กลัว...ว่าจะไม่รับสาย

กลัว...ว่าจะโดนด่ากลับมาเหมือนที่บอกไว้วันก่อน

กลัว...ว่าจะรับไม่ไหว

กลัว...ว่าเขาจะรำคาญ

กลัว...และกังวลไปหมดทุกอย่าง

 

 

สุดท้าย...

เลยทำได้แค่นั่งมองโทรศัพท์

เฝ้ามองจุดเล็กๆ ที่กำลังออนไลน์อยู่

แล้วก็ออฟไลน์ออกไป

ด้วยใจที่แสนเศร้า.

 

********************************

 

 

ก็ไม่รู้เหมือนกัน

ว่าต่อไปจะเป็นอย่างไร

จะลงเอยแบบไหน

จะรวบรวมความกล้าได้แค่ไหน

จึงจะทักเข้าไป

หรือโทรหาเหมือนอย่างเคย

ไม่รู้เลยจริงๆ?

 

*******************

     Share

<< บทสรุปของความเครียดคนบางคนทำให้โลกเปลี่ยนสี >>

Posted on Thu 12 Sep 2013 11:09

Comment
That addsseres several of my concerns actually.
Jeanette   
Wed 20 Nov 2013 16:18 [1]
 


Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh