ในวันที่ฉันป่วย
เมื่อต้องตัดสินใจ...อีกครั้ง!!
มองดูผู้คนแล้วย้อนมองตัวเอง
ขี้แยอีกแล้วนะเรา
และแล้วก็ได้มาครองสมใจ ^^
เยือนขอนแก่น-กาฬสินธุ์ ดินแดนไดโนเสาร์
หญิงลี : เวอร์ชั่นน้องนางกรมทรัพยากรธรณี
มุมมองที่เปลี่ยนไป...เมื่อใจเราโตขึ้น
สักนิดละกันนะ..
ความทรงจำเริ่มเลือนลาง
วันหยุด...วันสุข
จากบางปู...สู่อัมพวา
ภารกิจจิตอาสา
มารผจญ?
1 ปีผ่านไปใน ทธ.
อยากให้มีวันดีๆ แบบนี้ทุกๆ วัน
ค่านิยม...และความเชื่อที่น่าหนักใจ
วันดีๆ ที่มีกันและกัน
เตรียมตัวพาพ่อแม่เที่ยว
เรื่องเล่าบนรถเมล์
คนบางคนทำให้โลกเปลี่ยนสี
แล้วเราจะทำอย่างไร??
บทสรุปของความเครียด
ฝันร้าย...ในวันที่ใจมันสับสน
ในวันที่อารมณ์อยู่เหนือเหตุผล...
แม้ไม่ได้อยู่ใกล้...แต่ก็ไม่เหงาเหมือนอย่างเคย
บางเวลาก็เป็นห่วงมากกว่าจะทำตามใจตัวเอง
ความพยายามอยู่ที่ไหน...ความสำเร็จอยู่ที่นั่น
ผู้หญิงคนนี้...ซุปเปอร์ฮีโร่ในใจตลอดกาล
ตะลุยเหมือง
กว่าจะรู้ตัว...ก็ซื้อบื่ออีกตามเคย
กลับจากเดินทางทีไร..ขอแค่ได้เจอเธอ^^
กาลครั้งหนึ่ง ณ เชียงคาน
ประชุม ครม. สัญจร @ อยุธยา
ใจหาย vs. โล่งใจ
พักสักนิดที่บ้านของเรา
ตะลอนๆ แต่ก็ยังคงห่วงใย
ดีใจที่ได้เจอ...และภาพเก่าๆ ในวันวาน
ก็แค่อีกเรื่องที่ต้องเจอ






เรื่องเล่าบนรถเมล์

สังคมปัจจุบัน...

ผู้คนเฝ้าบอกตัวเองว่า...

เป็นผู้เจริญ...

เป็นผู้มีปัญญา...

ทุกคนรับรู้ว่าตนมีสิทธิอะไรบ้าง

แต่คงลืมไปว่าสิทธิที่ตนมี

คนอื่นเขาก็มีเหมือนกัน

ความเกรงใจ...

มารยาทในที่สาธารณะลดน้อยลงทุกวัน

สิ่งเดิมๆ ที่เห็นอยู่ทุกวัน

และทำให้เหนื่อยใจเหลือเกิน.

 

*************************

 


ตั้งแต่มาทำงานที่ ทธ.

ต้องใช้บริการสาธารณะทุกวัน

ทั้งจักรยานยนต์รับจ้าง

ทั้งรถเมล์...

สิ่งที่น่าเบื่อและชวนอารมณ์เสียอยู่ทุกวัน

ก็คือมารยาทของผู้ร่วมทาง

และเรื่องอื่นๆ อีกจิปาถะ

 

 

 

เรื่องแรก....

เรื่องของกลิ่นสารพัด

เป็นภูมิแพ้ตั้งแต่มาอยู่กรุงเทพฯ

ปัจจุบันอาการยิ่งเพิ่มขึ้น

เพื่อนร่วมทางบางคนใส่น้ำหอมมา

บางวันแค่ประตูเปิดแล้วเขาก้าวขึ้นมาก็ได้กลิ่นโชยมาแต่ไกล

บางครั้งก็แจ๊คพอตมานั่งข้างๆ ซะงั้น

ต้องนั่งทนพะอืดพะอม

แน่นหน้าอก...หายใจติดๆ ขัดๆ ไปตลอดทาง

อันนี้ต้องแก้ที่ตัวเราเองสินะ

 

 

 

เรื่องต่อมา

พวกไฮเปอร์...ขยุกขยิกตลอดทาง

พวกนี้ชวนหงุดหงิดมากๆ

บางครั้งเจอมานั่งข้างๆ

ขยับซ้ายขยับขวาจนข้อศอกมากระทุ้งซี่โครงหลายครั้ง

เจ็บมาก...เจ็บน้อยคละกันไป

บางคนก็ยังสำนึกรู้จักขอโทษ

แต่บางคนนี่น่าหมั่นไส้มากทำไม่รู้ไม่ชี้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ไม่เข้าใจว่าจะยุกยิกๆ ทำไมนักหนา

ชาติก่อนเป็นลิงรึไงกันนะ

 

 

เรื่องที่สาม

พวกชอบส่งเสียงดัง

ทั้งสนทนากันบนรถ

ทั้งคุยโทรศัพท์...

ก็เข้าใจว่ามันเป็นสิทธิของคุณที่จะพูดคุยกัน

แต่ขอนิดนึงคือระดับเสียงที่ใช้ช่วยลดๆ มันลงหน่อยจะได้ไหม

บางคนคุยกันสองคนแต่ได้ยินกันทั้งคันรถ

ไม่ได้อยากรู้เรื่องชาวบ้านก็ต้องรับรู้

ลูกชั้นสอบได้ที่นั่น..ลูกเธอเป็นยังไง ฯลฯ

สารพันเรื่องราวที่ต้องรับฟังไปด้วย

ขนาดว่าบางวันเอาหูฟังมาเปิดเพลงฟังยังได้ยินเสียง

 

 

 เรื่องต่อมา

น้ำใจของคน...เจอทั้งเช้า-เย็น

ตอนเช้าขาไปทำงาน

ป้ายรถเมล์ที่รอขึ้นจะอยู่เกือบต้นสาย

ถึงยังไงที่นั่งก็ว่างเกือบทั้งคันรถอยู่แล้ว

ก็ยังเจอกรณีแย่งกันขึ้นรถ

จะแย่งกันไปทำไม...ไม่เข้าใจ

แย่งกันเพื่อที่จะไปเลือกที่นั่งที่ดีที่สุดงั้นเหรอ?

 

 

ตกตอนเย็น...ขากลับ

ก็เข้าใจว่าคนมันเยอะ...รถมีน้อยเที่ยวมาก

การแย่งกันขึ้น...เบียดเสียดกันขึ้นมา...พอเข้าใจ

แต่ขอให้คนในรถเขาลงกันก่อนได้มั้ย

บางวันคนแก่...คนตาบอด...กำลังลงจากรถ

พวกก็เบียดกันขึ้นมาจนเขาแทบจะตกบันไดรถ

ตาดีๆ แถมแข็งแรงกันทั้งนั้น

ทำไมถึงไม่มีสามัญสำนึกกันบ้างเลย

น้ำใจหายกันไปหมด

ทุกคนคิดถึงแต่ตัวเอง...

กลัวว่าตัวเองจะไม่มีที่นั่ง

จนลืมคิดถึงคนอื่น...

สมควรแล้วที่วันก่อนจะโดนคนขับรถเมล์บ่น

“ข้าราชการกันทั้งนั้น...ชุดที่ใส่ก็บ่งบอก

แต่เห็นแก่ตัว...ทำได้ยังไง”

 

 

มีอีกประเภทที่เจอ

บางวันเรานั่งด้านในติดขอบหน้าต่าง

พอถึงป้ายที่จะลงก็เตรียมตัวลุกขึ้นจะเดินออกมากดกริ่ง

คนอยู่ข้างนอกไม่ยอมขยับให้ทาง

ทั้งๆ ก็เห็นอยู่ว่ากำลังจะลง

แถมลุกขึ้นยืนเตรียมจะเดินออกมา

นั่งทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

ขนาดขอทางก็ยังไม่ยอมเก็บแข้งขา

หรือแม้แต่ขยับหลีกทางให้

ด้วยความหมั่นไส้

เดินชนมาทั้งอย่างนั้นแหล่ะ (โมโห)

ดีเท่าไหร่แล้วไม่เหยียบเท้าให้ด้วย

พูดแล้วของขึ้น 5555

 

 

วันดีคืนดีก็เจอคนตุ้ยนุ้ยมานั่งข้างๆ

หย่อนก้นลงนั่งปุ๊บ...

เนื้ออันแสนตุ้ยนุ้ยบางส่วนก็มากองอยู่บั้นเอวบ้าง

บนตักเราบ้างซะงั้น

ต้องนั่งตัวลีบขยับเก้าอี้ตัวเองเผื่อแผ่ให้เขานั่งอีก

ไม่งั้นก็แบกรับน้ำหนักคุณเธอที่วางลงตรงบั้นเอวเราด้วย

 

 

บ่นๆๆ

วันนี้มาโหมดบ่นๆ

แต่ก็แอบคิดในใจ "หรือว่าเราจะเยอะไปเองฟ่ะ" 555

เริ่มมีความเครียดสะสมตั้งแต่ออกเดินทางแล้ว

ทุกวันนี้ผมหงอกเลยขยันแซมกันขึ้นมาจัง 5555

 

 

********************************

 

พยายามทำใจให้ชินกับสภาพนี้

แต่ก็ไม่วายมีเรื่องให้หงุดหงิดทุกเช้า

นี่ละมังที่เขาว่า

ชีวิตประจำวันของคนเมือง

ทำให้สะสมความเครียดโดยไม่รู้ตัว!

 

***********************

     Share

<< คนบางคนทำให้โลกเปลี่ยนสีเตรียมตัวพาพ่อแม่เที่ยว >>

Posted on Fri 20 Sep 2013 14:15

Comment
Wendy along with Ralph, we are certainly not dealing with Skies being an INTERNET, we have been simply talking about Sky's application that they present to help customers that contain any high speed broadband interconnection called Stones Through Broadband' that is certainly harming our own bandwidth. There is nothing wrong with Stones being an ISP so far as now i'm knowledgeable.
doudoune moncler homme   
Sat 25 Oct 2014 1:27 [2]
 

My partner and i cant feel you actually did not refer to JANGO. com, i always adore wicked, i am aware, jango is the greatest and so they need ideas this Why not consider shuffleer easy to use google chrome ext that provides which you set of styles available and yes it trawls by sites and also internet sites to get good msuic for yourself look it over Issue with several purchase a person tune in to anything at all definitely subway occur to be screwed. Last. fm has proposed my family so many distinct, within the senseur designers awesome however I am able to never discover anything about these artists through the internet sites as listed above. Entire sites are of help so it they're designed for thus i still cannot gathering some of them. Good stuff.
Sac Louis Vuitton pour Femme   
Mon 8 Sep 2014 0:57 [1]
 


Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh