มิตรภาพไม่เคยเปลี่ยนแปลง
โดนหมัดฮุ๊ก...จุกแต่แอบดีใจ
ในวันที่ฉันป่วย
เมื่อต้องตัดสินใจ...อีกครั้ง!!
มองดูผู้คนแล้วย้อนมองตัวเอง
ขี้แยอีกแล้วนะเรา
และแล้วก็ได้มาครองสมใจ ^^
เยือนขอนแก่น-กาฬสินธุ์ ดินแดนไดโนเสาร์
หญิงลี : เวอร์ชั่นน้องนางกรมทรัพยากรธรณี
มุมมองที่เปลี่ยนไป...เมื่อใจเราโตขึ้น
สักนิดละกันนะ..
ความทรงจำเริ่มเลือนลาง
วันหยุด...วันสุข
จากบางปู...สู่อัมพวา
ภารกิจจิตอาสา
มารผจญ?
1 ปีผ่านไปใน ทธ.
อยากให้มีวันดีๆ แบบนี้ทุกๆ วัน
ค่านิยม...และความเชื่อที่น่าหนักใจ
วันดีๆ ที่มีกันและกัน
เตรียมตัวพาพ่อแม่เที่ยว
เรื่องเล่าบนรถเมล์
คนบางคนทำให้โลกเปลี่ยนสี
แล้วเราจะทำอย่างไร??
บทสรุปของความเครียด
ฝันร้าย...ในวันที่ใจมันสับสน
ในวันที่อารมณ์อยู่เหนือเหตุผล...
แม้ไม่ได้อยู่ใกล้...แต่ก็ไม่เหงาเหมือนอย่างเคย
บางเวลาก็เป็นห่วงมากกว่าจะทำตามใจตัวเอง
ความพยายามอยู่ที่ไหน...ความสำเร็จอยู่ที่นั่น
ผู้หญิงคนนี้...ซุปเปอร์ฮีโร่ในใจตลอดกาล
ตะลุยเหมือง
กว่าจะรู้ตัว...ก็ซื้อบื่ออีกตามเคย
กลับจากเดินทางทีไร..ขอแค่ได้เจอเธอ^^
กาลครั้งหนึ่ง ณ เชียงคาน
ประชุม ครม. สัญจร @ อยุธยา
ใจหาย vs. โล่งใจ
พักสักนิดที่บ้านของเรา






ค่านิยม...และความเชื่อที่น่าหนักใจ

สังคมเมืองและชนบท
ต่างก็มีข้อดีและข้อด้อยแตกต่างกันไป
การวางตัวเป็นกลาง...
ไม่หวั่นไหว...ไม่ใส่ใจเสียงนินทา
ไม่ไหลไปตามกระแสเท่านั้น
ที่จะช่วยให้ดำรงชีวิตปกติสุขได้.


**************************


 

มีโอกาสได้คุยกับเพื่อนสาว 2 คน
ที่ต่างเป็นเด็กต่างจังหวัดทั้งคู่
แต่มาทำงานที่กรุงเทพเหมือนกัน
ทั้งสองคนประสบปัญหาเหมือนคนทำงานทั่วๆไป
ความกดดัน...ความอึดอัด
หลายสิ่งหลายอย่าง
จนตัดสินใจลาออกจากงานเพื่อหางานใหม่



ช่วงเวลาที่เหนื่อยล้า
เป็นธรรมดาที่ทุกคนอยากจะพัก
สิ่งแรกที่คิดถึงคือ "บ้าน"
ทั้งคู่ตัดสินใจกลับบ้าน
บ้านที่เป็นที่พักพิงตั้งแต่เล็กแต่น้อย
เป็นที่ให้ความอบอุ่นตลอดมา
แต่คราวนี้กลับไม่ใช่


เสียงถามไถ่...ซุ่บซุบนินทาจากคนนอกบ้านดังระงม
จนสะเทือนเข้าไปถึงคนในบ้าน
"ไม่เห็นหน้าตั้งนาน กลับมาอยู่บ้านแล้วเหรอ?"
"เรียนจบแล้วไม่ทำงานเหรอ?"
"อกหักกลับมารึเปล่า?"
"โดนผัวทิ้งกลับมามั้ง?"
"ผัวไม่มาด้วยเหรอ?"
"........."


หลากหลายคำถามจากเพื่อนบ้าน
สังคมเล็กๆ ที่รู้ข่าวกันทั่วถึง
คำถามที่มักตามมาด้วยสายตาที่ดูแคลน
สร้างความกดดันให้คนในบ้านมิใช่น้อย
บางคราวหงุดหงิดใส่
ความเป็นห่วงหน้าตา
จนลืมคิดถึงจิตใจของคนที่หนีร้อนหวังจะมาพักให้เย็นที่บ้าน
สุดท้ายก็กลายเป็นผลักไสให้คนที่ยังไม่พร้อมออกมาดิ้นรนอีกครั้ง




รับรู้เรื่องราวทำนองเดียวกันมาหลายครั้ง
ตัวละครอาจจะแตกต่างกัน
แต่เรื่องราวไม่แตกต่างเลยสักนิด
จนเกิดคำถามมากมายผุดขึ้นมาในความคิด

1. บ้านคือสิ่งที่ทุกคนอยู่มาตั้งแต่เกิด
การออกจากบ้านมา ไม่ว่าจะเป็นมาเรียน มาทำงาน
สุดท้ายแล้วทุกคนก็คิดถึงบ้าน
อยากกลับไปอยู่บ้านกันทั้งนั้น
แล้วการกลับไปอยู่บ้านมันแปลกมากเหรอ?

2. การกลับไปบ้าน ไปพักหลังจากเหนื่อยล้า...ท้อแท้
กลับไปบ้านตัวเองมันทำให้ใครเดือดร้อนนักหนา?

3. ไม่ว่าจะมาเรียนหรือมาทำงาน
กลับบ้านไปแต่ละครั้งทำไมชอบถามเรื่องแฟน ผัว กันนัก
จะมีหรือไม่มี จะท้องกลับมา
หรือแม้จะโดนผัวทิ้งมันหนักอกใครกัน?

4. ทำไมพ่อแม่ (บางคน) ฟังเสียงคนนอก
มากกว่าจะฟังเสียงลูก เข้าใจลูก
แทนที่จะสนใจกับคนนอกครอบครัว
จนเป็นแรงผลักดันให้ลูกออกมาต่อสู้อีกครั้ง
ทั้งๆ ที่จิตใจยังย่ำแย่?


สังคมชนบทที่มองดูอบอุ่น
มีแต่ความจริงใจหายไปไหน
กลับแทนที่ด้วยการแก่งแย่ง
ความอิจฉาริษยา
ความอยากมีหน้ามีตา
ครอบครัวไหนหวั่นไหว
ก็สร้างความกดดันให้คนในครอบครัวโดยไม่รู้ตัว
ช่างน่ากลัวเหลือเกิน.


**************************


หวนกลับมาคิดถึงตัวเอง
ช่างโชคดีนักที่เกิดมาในครอบครัวนี้
แม้ว่าเราจะยากจน
แต่พ่อกับแม่ก็ไม่เคยหวั่นไหวไปกับเสียงนินทา
มักจะมีประโยคชินหูให้ได้ยินเป็นประจำ

"สนใจไปทำไม...ไม่ได้ขอเขากิน"

ความกดดันเรื่องนี้จึงไม่เคยเกิดขึ้น
มีแต่อยากให้กลับไปอยู่บ้าน
ไปทำงานใกล้ๆ บ้าน
จะได้ดูแลกันและกันในยามป่วยไข้
ไม่เคยผลักไสลูกคนไหนเมื่อตกต่ำ

ถึงเราจะจน...แต่เราก็มีความสุขกว่าใครหลายคนนัก.


*********************

     Share

<< วันดีๆ ที่มีกันและกันอยากให้มีวันดีๆ แบบนี้ทุกๆ วัน >>

Posted on Wed 25 Sep 2013 19:05

Comment
Stellar work there evyreone. I'll keep on reading.
Dianne   
Wed 20 Nov 2013 10:17 [1]
 


Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh