มิตรภาพไม่เคยเปลี่ยนแปลง
โดนหมัดฮุ๊ก...จุกแต่แอบดีใจ
ในวันที่ฉันป่วย
เมื่อต้องตัดสินใจ...อีกครั้ง!!
มองดูผู้คนแล้วย้อนมองตัวเอง
ขี้แยอีกแล้วนะเรา
และแล้วก็ได้มาครองสมใจ ^^
เยือนขอนแก่น-กาฬสินธุ์ ดินแดนไดโนเสาร์
หญิงลี : เวอร์ชั่นน้องนางกรมทรัพยากรธรณี
มุมมองที่เปลี่ยนไป...เมื่อใจเราโตขึ้น
สักนิดละกันนะ..
ความทรงจำเริ่มเลือนลาง
วันหยุด...วันสุข
จากบางปู...สู่อัมพวา
ภารกิจจิตอาสา
มารผจญ?
1 ปีผ่านไปใน ทธ.
อยากให้มีวันดีๆ แบบนี้ทุกๆ วัน
ค่านิยม...และความเชื่อที่น่าหนักใจ
วันดีๆ ที่มีกันและกัน
เตรียมตัวพาพ่อแม่เที่ยว
เรื่องเล่าบนรถเมล์
คนบางคนทำให้โลกเปลี่ยนสี
แล้วเราจะทำอย่างไร??
บทสรุปของความเครียด
ฝันร้าย...ในวันที่ใจมันสับสน
ในวันที่อารมณ์อยู่เหนือเหตุผล...
แม้ไม่ได้อยู่ใกล้...แต่ก็ไม่เหงาเหมือนอย่างเคย
บางเวลาก็เป็นห่วงมากกว่าจะทำตามใจตัวเอง






มุมมองที่เปลี่ยนไป...เมื่อใจเราโตขึ้น


“ปัญหา” ทำให้คุณ “เข้มแข็ง”

“เวลา” ทำให้คุณ “เชี่ยวชาญ”

“สถานการณ์” ทำให้คุณ “รู้จักแก้ไข”

“การตัดสินใจ” ทำให้คุณ “รู้ถูกรู้ผิด”

“ความคิด” ทำให้คุณ “เกิดปัญญา”

 

****************************

 

18-20 พฤศจิกายน 2556

3 วันมานี่ต้องเดินออกมาปากซอย

เพื่อรอขึ้นรถเมล์ที่ป้ายทุกวัน

สงสัยเพราะอากาศที่เริ่มเย็นลงมันน่านอน

จนวินมอเตอร์ไซด์ขาประจำไม่วิ่ง

 

 

เดินออกมาแต่เช้ามืดก็มีพระจันทร์ดวงโตๆ

ลอยเด่นเป็นเพื่อนอยู่บนท้องฟ้า

คนกวาดถนนของเขตที่เห็นเงาตะคุ่มๆ อยู่ไกลๆ

รวมทั้งเจ้าสี่ขานักเลงคุมซอย

น่าแปลกใจเหมือนกัน

เพราะไม่เคยมีสักครั้งที่มันจะเห่าใส่เหมือนคนอื่นๆ

มีแต่จะเดินดี๊ด๊าเข้ามาหาด้วยความดีใจ

คงจะรู้มั้งว่าใครชอบ หรือ ไม่ชอบ

 

ช่วงนี้งานเริ่มจะเยอะขึ้น

แม้ว่าจะมีงานหลักแค่ 2 เรื่องกับคน 5 คน

แต่ปีนี้จะเรียกว่างานยักษ์ก็ว่าได้

ทั้งเรื่องของแผนแม่บทการบริหารจัดการพิพิธภัณฑ์ของกรม

และการจัดตั้งอุทยานธรณีวิทยา

ทั้ง 2 เรื่องทำงานกันมาหลายปีแล้ว

แต่ก็ไม่คืบหน้าสักที

เลยต้องมาทำการวิเคราะห์หาจุดแข็ง จุดด้อย

เพื่อพัฒนากันต่อไป

 

 

เรื่องใหม่แกะกล่องสำหรับเราอีกแล้ว

จะว่าไปก็ดี...มีเรื่องใหม่ๆ มาให้ทำทุกๆ ปี

ได้เรียนรู้งานใหม่...ปัญหาใหม่

ท้าทายความสามารถดีเหมือนกัน

ทำให้ต้องกระตือรืนร้นหาข้อมูลเยอะขึ้น

สมองจะได้ทำงานทำการบ้าง...คิคิ

 

 

*****************************

 

เมื่อวาน ผอ. ส่วนก็มาชวนคุย

ถามถึงเจ้ายุ้ยที่ขอย้ายไปอยู่ ทสจ.ปทุมธานี

ว่าทำไมถึงย้าย...

ก็บอกเหตุผลไปว่าเพราะใกล้บ้าน

และตรงกับสายที่เขาเรียนมา

 

สุดท้ายก็วกมาเรื่องของเรา

“เบื่อมั้ยทำงานที่นี่?”

“ไม่เป็นไรนะ...เรียนรู้กันได้คนเรารู้ไม่หมดทุกเรื่องหรอก...เราก็อยู่กันแบบพี่น้อง มีอะไรก็ช่วยกันนะ”

 

 

ได้แต่ส่งยิ้มตอบกลับไป

พร้อมกับประโยคที่ตรงกับใจมากที่สุด

“งานไม่น่าเบื่อหรอกค่ะ มีเรื่องใหม่ๆ ให้เรียนรู้ตลอดเวลา...ถ้าจะเบื่อก็ตรงที่ใช้เวลาเดินทางมากนี่แหล่ะ...เหนื่อยจริงๆ”

 

 

ผอ.ส่วน เป็นคนน่ารัก

เอาใจใส่น้องๆ ดีมาก

มีอะไรก็สอบถามได้ตลอด

ไม่เคยจะมาดุมาบ่นให้ต้องเสียใจ

แถมยังทำงานทุกอย่างเหมือนน้องๆ

ไม่เคยจะมาเกี่ยงว่างานใคร

นับว่าโชคดีที่ได้มาทำงานด้วยกัน

และมีหัวหน้าที่เข้าใจเป็นอย่างดี

 

***************************

 

 

 

 

 

ทุกวันนี้ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเต็มที่

มีอะไรไม่เข้าใจก็ถาม

ไม่เอาเปรียบใคร

ไม่สนใจว่าใครจะมาสาย...

จะทำงาน หรือไม่ทำ

เพราะคิดอยู่เสมอว่า

“ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดเป็นพอ”

ให้สมกับที่เป็นข้าราชการในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว

แค่นี้ก็มีความสุขแล้ว!!

 

********************

     Share

<< สักนิดละกันนะ..หญิงลี : เวอร์ชั่นน้องนางกรมทรัพยากรธรณี >>

Posted on Thu 21 Nov 2013 15:26

Comment

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh