มิตรภาพไม่เคยเปลี่ยนแปลง
โดนหมัดฮุ๊ก...จุกแต่แอบดีใจ
ในวันที่ฉันป่วย
เมื่อต้องตัดสินใจ...อีกครั้ง!!
มองดูผู้คนแล้วย้อนมองตัวเอง
ขี้แยอีกแล้วนะเรา
และแล้วก็ได้มาครองสมใจ ^^
เยือนขอนแก่น-กาฬสินธุ์ ดินแดนไดโนเสาร์
หญิงลี : เวอร์ชั่นน้องนางกรมทรัพยากรธรณี
มุมมองที่เปลี่ยนไป...เมื่อใจเราโตขึ้น
สักนิดละกันนะ..
ความทรงจำเริ่มเลือนลาง
วันหยุด...วันสุข
จากบางปู...สู่อัมพวา
ภารกิจจิตอาสา
มารผจญ?
1 ปีผ่านไปใน ทธ.
อยากให้มีวันดีๆ แบบนี้ทุกๆ วัน
ค่านิยม...และความเชื่อที่น่าหนักใจ
วันดีๆ ที่มีกันและกัน
เตรียมตัวพาพ่อแม่เที่ยว
เรื่องเล่าบนรถเมล์






ในวันที่ฉันป่วย

วันที่อ่อนแอ....

เจ็บป่วย...

เหนื่อยล้า...

สิ่งใดจะต้องการมากไปกว่า

กำลังใจ...จากคนสำคัญ

แค่บางคน!!

**********************

 


10 มิถุนายน 2557

วันนี้ฟังผลตรวจสุขภาพ

คอเลสเตอรอลลดลงเกือบปกติแล้ว

เหลือเกินมานิดหน่อย

ออกกำลังกายบ่อยๆ เดี๋ยวก็ปกติ

 

แต่สิ่งหนึ่งที่ผิดปกติมาก็คือ “หัวใจ”

ผลเอกซเรย์ออกมาไม่ค่อยดีนัก

พบค่าผิดปกติ

อาจจะมีอาการ “หัวใจโต”

 

พบหมอ...

หมอบอกว่าไม่ต้องกังวล

อาจจะเป็นผลมาจากเลือดจางนิดหน่อย

ทำให้หัวใจทำงานหนัก

จ่ายยาบำรุงเลือดมาให้กิน 3 เดือน

แล้วอีก 6 เดือนค่อยมาดูผลกันอีกที

 

*****************************

 

 

12 มิถุนายน 2557

นอนหลับไม่สนิทมาหลายคืนแล้ว

สะดุ้งตื่นกลางดึก..

ใจสั่น...

แน่นหน้าอก...

บวกอาการหวิวๆ เวียนหัวทั้งวันมาเกือบเดือน

ก่อนหน้าที่จะฟังผลตรวจสุขภาพ

แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก

 

 

 

2 วันมานี่อาการนอนไม่หลับ

ใจสั่น หวิวๆ มีมาถี่ขึ้น

บวกอาการเหนื่อยง่าย

ขึ้นบันไดสะพานลอยก็ต้องเกาะราวไต่มาช้าๆ

เลยตัดสินใจพาร่างขี้โรคมาหาหมอสักที

 

 

 

ไปถึงหน้าห้องเวชระเบียน

แจ้งอาการพยาบาลยังไม่ทันจบ

พอบอกว่าตอนนี้ยังมีอาการอยู่

ก็รีบไปเอารถเข็นมาให้นั่งเล่นเอาตกใจ

พอบอกว่าไม่ต้อง...เดินเองได้ก็ไม่ยอม

บังคับให้นั่งรถเข็นท่าเดียว

สักพักนึงก็มีบุรุษพยาบาลเข็นไปนอนรอในห้องพักรอพบแพทย์

 

 

พยาบาลอีกแผนกเข้ามาสอบประวัติเบื้องต้น

ก่อนจะเอาน้ำหวานเย็นเฉียบมาให้กิน

และให้นอนรอในห้องหมอจะเข้ามาตรวจในนี้

 

 


 

ระหว่างนอนรอก็อดคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปไม่ได้

“หรือว่าเราอาการแย่ (ฟ่ะ)?”

“ถ้าต้อง admit จะทำไง? ขอหมอกลับไปเอาของใช้จำเป็นก่อน?”

“แล้วใครจะมาเฝ้า? นี่ละมั้งที่แม่อยากให้แต่งงานแต่งการไป”

“ไม่เป็นไรน่า 1-2 คืน คนอื่นก็อยู่กันได้”

“.....................”

สารพัด สารพันคำถาม

คิดไปเรื่อยเปื่อยจนสุดท้ายก็เผลอหลับไป


 

มาสะดุ้งตื่นอีกทีตอนหมอเข้ามาตรวจ

หมอดูประวัติการรักษา
ซักถามอาการ

ก่อนจะบอกว่าหมอให้ยาไปทานก่อน

ถ้าอาการไม่ดีขึ้นก็มาหาหมออีกที

 

 

ตรวจเสร็จทั้งหมอ ทั้งพยาบาลก็หายไปสักพัก

ก่อนพยาบาลจะเข้ามาถาม

“มีญาติมามั้ยคะจะได้ไปรับยา

...หมอให้กลับบ้านได้ค่ะ”

พอรู้ว่ามาคนเดียวพยาบาลก็หายไปสักพัก

ก่อนจะกลับมาพร้อมยา

“นอนพักก่อนก็ได้นะคะ...อาการดีขึ้นค่อยกลับ”

 

 

เจ้าหน้าที่ พยาบาล รวมทั้งหมอที่นี่น่ารักสุดๆ

ต่อไปคงมาเป็นคนไข้ประจำที่นี่ (จะดีเหรอ) 555

เพิ่งเห็นโรงพยาบาลของรัฐดูแลคนป่วยดีแบบนี้

ต้องยกเครดิตให้เลย

“รพ.เวชศาสตร์เขตร้อน มหาวิทยาลัยมหิดล”

 

 

****************************

 

บทสรุปได้ยามาเพียบ

พร้อมกับคำแนะนำให้ดูแลตัวเองดีๆ

ก็คงต้องมีวินัยกับตัวเองมากขึ้นกว่านี้

เพราะแค่คิดว่าถ้าต้องฉีดยาเข้าทางเส้นเลือดเหมือนคราวก่อนก็สยองแล้ว

มันเจ็บมากๆ รู้สึกแสบไปทั้งแขน

สัมผัสได้ว่ายามันแล่นไปตามกระแสเลือด

พร้อมกับอาการแสบไปตลอดทาง

โดนไปครั้งเดียวบ่องตง พี่เข็ดจริงๆ

 

 *******************************

     Share

<< เมื่อต้องตัดสินใจ...อีกครั้ง!!โดนหมัดฮุ๊ก...จุกแต่แอบดีใจ >>

Posted on Thu 26 Jun 2014 10:45

Comment

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh